1984 24 października. 2 godziny 40 minut w nocy. Masywne dębowe drzwi do gabinetu szefa
Więzienna kolonia pracy nr 14 otworzyła się bez skrzypienia. Zawiasy były doskonale nasmarowane.
Ludzie ogólnie lubili porządek w tym miejscu. Zewnętrzny ostentacyjny porządek, który ukrywał zgniliznę
fundament. Ustąpił śledczy do spraw szczególnie ważnych Prokuratury Okręgowej Ignat Dymov
próg. Pierwsze co uderzyło mnie w nozdrza to silny smród. Cuchnęło jak spalone zapalenie serca, było ciężkie,
słodkawy aromat ormiańskiego koniaku. A potem - zwierzęcy kwaśny pot ludzki,
osaczony. Dymov zatrzymał się. Jego wzrok, przyzwyczajony do dostrzegania szczegółów,
działał jak obiektyw aparatu. Trzask. Brama. W środku siedział pułkownik Walery Kormukhin
w swoim krześle. A dokładniej to, co z niego zostało. Głowa kolonii została odrzucona
pod nienaturalnym kątem. Na skroni, tuż nad prawą brwią, znajdował się czarny otwór wejściowy.
Brzegi rany zostały zapylone. Wełna, proch, skóra – wszystko spieczone na jedną czarną skórkę. Wylot
tył głowy został rozerwany, beżowa tapeta i portret Jurija Władimirowicza Andropowa zostały zachlapane,
które nigdy nie zostały usunięte z muru, pomimo zmiany rządu. Czerwone krople spływały po szkle
portret, zatrzymujący się na klapie marynarki Sekretarza Generalnego. Nic nie zostało dotknięte. Rozległ się głos Dymowa
matowe, jakby wata pochłaniała dźwięk. Sierżant Pryanikov, stojący przy sejfie,
wzdrygnął się. Jego palce zbielały, ściskając czubek karabinu szturmowego Kałasznikowa. Faceta już nie było
dwadzieścia. Na jego mundurze nie było krwi, ale kołnierz tuniki był przesiąknięty wilgocią. On
Oddychał ustami, zachłannie, konwulsyjnie, jakby w biurze brakowało powietrza.
– Nie ma mowy, towarzyszu śledczy – wydusił z siebie sierżant. Jak weszliśmy, jak to zobaczyliśmy. Więc od razu
oficer dyżurny kierownictwa. Dymow nie patrzył na sierżanta. Spojrzał na podłogę. Leżąc na podłodze
Pistolet Makarowa, pistolet serwisowy. Numer broni nie miał teraz znaczenia, ale Dymow wiedział
aby zgadzał się z wpisem na karcie posła. Pistolet leżał zbyt starannie
około pół metra od zwisającej prawej ręki pułkownika, od rączki do dłoni.
Idealny obraz. Zbyt idealny na chaos jaki panował za oknem.
Nie było tu okien z podwójnymi szybami. Stare drewniane ramy się trzęsły. Na zewnątrz, poza obrębem administracyjnym
budynków, okolica wciąż tętniła życiem. Nie był to bunt rewolucyjny, ale bojownicy stłumili już otwarty opór
wojska wewnętrzne. To był jęk. Tępy, gardłowy dźwięk tysięcy ludzi, którzy zostali wpędzeni z powrotem
koszary uderzeniami pałek i strumieniami dział pancernych. Szczekanie owczarków niemieckich przedarło się przez noc, blokując
odległa karetka, która nigdy nie została przepuszczona przez kontrolę do punktu kontrolnego.
Dymov zrobił krok w stronę stołu. Podeszwy jego butów skrzypiały na odłamkach.
Na podłodze, na samym skraju dywanu, leżała szklanka. Ciężki kryształ, czeskie szkło. To nie są
wydawane w wydziale ekonomicznym. Są one przywożone z zagranicznych podróży służbowych lub otrzymywane jako prezenty.
od bardzo wdzięcznych osób. Szkło nie pękło, jedynie odłamała się krawędź. Na stosie dywanów było niewyraźnie
ciemna plama. Koniak wsiąkł w wełnę, pozostawiając lepką pozostałość. Dymov skierował wzrok na biurko szefa.
Zielone płótno było zasłane papierami. Kopiowałem podsumowania, raporty, zamówienia. Ale w centrum
Po oczyszczeniu małej przestrzeni stała popielniczka. Masywny brąz w kształcie misia
głowy z otwartymi ustami. W popielniczce znajdowała się fotografia. Nie spłonęło całkowicie
ogień pochłonął rogi, skręcając błyszczący papier w czarne tuby, ale środek pozostał nietknięty.
Płomień sam zgasł lub zgasł. Śledczy wyjął z kieszeni pęsetę. Ostrożnie,
przy samym brzegu podniósł fotografię. Ze zdjęcia patrzyła na niego kobieta. Młody, za młody
dla tego miejsca. Miała długie włosy, luksus nieosiągalny dla więźnia,
lekka sukienka w małe kwiatki. Uśmiechnęła się, ale jej oczy wyrażały strach. Jak fotograf
- rozkazał z uśmiechem, a za nim stał ktoś z biczem. To było zdjęcie spoza więzienia
sprawa osobista. Było to amatorskie zdjęcie zrobione gdzieś tutaj, na tym terenie. Tło było rozmyte
ale Dymov rozpoznał charakterystyczną cegłę starej kotłowni. „Kto to jest?” – zapytał Dymow,
nie odwracając się. Sierżant Pryanikow zrobił krok do przodu, wyciągnął szyję, starając się nie podejść bliżej
do trupa. – Nie wiem, towarzyszu śledczy… – Głos sierżanta przeszedł w falset. „Skazany
dużo. Piętnaście tysięcy kobiet. Wszyscy wyglądają tak samo w szatach. On kłamie.” Dymov ostrożnie odłożył zdjęcie
w popielniczce. Sierżant kłamie. Jego szczęka drgnęła, a tęczówki rozszerzyły się tak, że były prawie niewidoczne.
Rozpoznał ją. Śledczy obszedł stół i stanął obok krzesła zmarłego.
Valery Kormukhin miał nadwagę. Marynarka pękała w szwach, guziki na brzuchu trzymały
na moje słowo honoru. Twarz nawet teraz zachowała wyraz zdegustowanej arogancji. Pułkownik
nie zamierzał umrzeć. Na lewej ręce zegarek Slava w złotej kopercie. Bransoletka wbiła się w mój spuchnięty nadgarstek,
Szkiełko zegarka było pęknięte. Uderzyć. Dymov pochylił się niżej. Czas zamarł na planszy.
Zero, jedna godzina i piętnaście minut. Śmierć nastąpiła półtorej godziny temu. Dymov spojrzał w prawo
rękę pułkownika. Na palcu wskazującym widać ślad sadzy. Charakterystyczny słup gazów proszkowych.
Wydawać by się mogło, że wszystko się ze sobą łączy. Strzał z bliska. Samobójstwo funkcjonariusza, który dopuścił do zamieszek
powierzony przedmiot. Honor munduru, strach przed trybunałem. Piękna wersja raportu do Moskwy.
Ale było jedno „ale”. Paznokieć palca wskazującego prawej ręki był złamany, świeżo złamany z zaschniętym stwardnieniem
krew pod talerzem. A na palcu serdecznym tej samej dłoni znajduje się głębokie zadrapanie z rozdartą skórą.
Kormukhin stawiał opór. W ostatnich sekundach życia przywódca kolonii nie trzymał broni
w świątyni. Próbował coś złapać. Albo odepchnij kogoś. Dopiero później włożono mu pistolet do ręki.
Albo zmusili mnie do pociągnięcia za spust, skręcając nadgarstki. „Gdzie jest asystent dyżurny głowy kolonii?” - ostro
– zapytał Dymow. - Majorze Zuev? Suche wargi sierżanta rozbłysły. „On... on jest na placu apelowym”. Prowadzi
rozwód strażnika. "Wprowadziliśmy tryb wzmacniający. Sytuacja nadzwyczajna." - Pozwól mu wejść.
- Natychmiast. - Zgadza się. - Pozwól mi biec. - Podstawka.
Dymov zwrócił się całym ciałem do sierżanta. Pryanikow zamarł, jakby natknął się na niewidzialną ścianę.
-Przyszedłeś pierwszy? - Zgadza się. Z chorążym Chryakowem. Wyważyliśmy drzwi... czyli je otworzyliśmy
własny klucz, zapasowy. Słyszeliśmy strzał, ale myśleliśmy, że dochodzi z ulicy. Tam strzelali. A potem cisza.
Weszliśmy, a on siedział. - Gdzie jest Chryakow? - Lewy. Zapalić papierosa. Poczuł się źle. - Źle? Chorąży
służba eskortowa, która od lat monitoruje kolonię kobiet o zaostrzonym rygorze,
Zrobiło mi się niedobrze na widok jednego trupa. Ciekawy. Dymov odwrócił się z powrotem do stołu. Zauważył
szczegół, który przeoczyłem podczas pierwszej kontroli. W pobliżu łokcia zmarłego, lekko zakryta rękawem
kurtce, było tam wieczne pióro. Kochanie, piórko ze złotym piórkiem. Korek był odkręcony i leżał
osobno, w dziesięciu centymetrach. Ale papiery przed pułkownikiem były czyste. Żadnego listu pożegnalnego
żadnego listu pożegnalnego do rodziny, żadnej spowiedzi. Ale na wypolerowanej powierzchni stołu,
jeśli przyjrzysz się uważnie pod kątem światła lampy, zobaczysz ślad. Ledwo zauważalne wgniecenie, jakby ktoś
Naciskałem pióro z dużą siłą, ale atrament nie pisał. Albo napisali, ale papier został zabrany. Dymov przesunął palcem
w rękawiczce nad tym miejscem. Gładkie drewno zachowuje kontury liter. Przyciśnięty wściekłością
Badacz wyprostował się. Powietrze w biurze stało się nie do zniesienia. Mieszanka koniaku i śmierci
zaczęło wywoływać u mnie mdłości. Podszedł do okna. Przez brudne szyby widać było dziedziniec kolonii.
Reflektory z góry przecinają ciemność, wyrywając kawałki mokrego asfaltu. Poruszali się tam
postacie w groszkach. Zmuszeni byli uciekać. Zamieszki zostały stłumione, ale strach pozostał. W ten sam sposób zaimpregnował te ściany,
jak koniak nasiąkł dywan. Kormukhin był królem w tym zamkniętym świecie. Bogu za półtora tysiąca
kobiety. Decydował, kto będzie spał ciepło, a kto zgnije w celi karnej. Kto dostanie dodatkowy?
lutowania, a kto dostaje dodatkowy czas. A teraz ten bóg siedzi z dziurą w głowie, a jego świta jest tchórzliwa
okłamuje badacza. Dymov znał tego typu ludzi. Mistrzowie życia. Nie strzelają. Są do ostatniego
trzymać się władzy, połączeń i rządowej słuchawki telefonicznej. Kormukhin nie miał takiego zamiaru
wyjdź. Badacz wrócił do ciała. Ostrożnie odsunął klapę marynarki pułkownika. Wewnętrzne
kieszeń była pusta. Ale tkanina wybrzuszyła się, jakby od dłuższego czasu leżało tam coś nieporęcznego.
Zeszyt? Zwitek pieniędzy? Kaseta? Dymov sprawdził boczne kieszenie. Klawiatura. Chusteczka nie jest świeża.
Zapalniczka. Wzrok padł na buty pułkownika. Chrom, wypolerowany na lustrzany połysk. Włączone
Na górze lewego buta był ślad. Brudna, szara plama, jakby ktoś nadepnął szefowi na stopę.
I wyrzeźbił. Szlak był niewielki. Rozmiar trzydzieści sześć, nie więcej. Kobiecy ślad. Albo ślad nastolatka.
Ale nastolatków nie trzymano tutaj. Był to odcisk buta z brezentu, takiego, jaki dają skazańcom.
„Sierżancie” – powiedział cicho Dymov – „dzwonicie do ekspertów. Niech ze wszystkiego pobiorą odciski palców. Co
szklanki, z karafki, z klamki. Z każdej cholernej powierzchni.”
„Tak” – Pryanikow cofnął się w stronę drzwi, ciesząc się z możliwości ucieczki.
„I znajdź mi tę kobietę” – Dymov skinął głową w stronę popielniczki.
– Żywy czy martwy? "Mówię ci, nie wiem. Znajdę ją."
Dymow nie podniósł głosu, ale zadzwonił w nim metal, od którego ugięły się kolana sierżanta.
„Bo jeśli ty tego nie znajdziesz, ja to znajdę. I wtedy nie będę tu zadawał pytań,
oraz w podziemiach aresztu śledczego.” Sierżant zniknął. Drzwi się zamknęły.
Dymov został sam z martwym pułkownikiem. Cisza w biurze była ciężka dla moich uszu.
Dopiero teraz badacz zauważył kolejny szczegół. Gabinet.
Masywny, sięgający do ściany regał wypełniony dziełami zebranymi Lenina
i materiały zjazdu Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego.
Grzbiety książek były idealnie proste. Zbyt gładka. Nikt ich nigdy nie czytał.
Stały jak cegły w murze. Ale na podłodze przed szafą wytarto dywan
silniejszy niż w innych miejscach. Stos został zaznaczony charakterystycznym łukiem,
jakby często tu chodzili. Albo coś otworzyli.
Dymov podszedł do szafy i pociągnął za klamkę. Zamknięty. Spojrzał ponownie na zwłoki.
Klawiatura. Pęczek kluczy, który znalazł w kieszeni Kormukhina, znajdował się teraz w dłoni śledczego.
Pięć kluczy. Jeden pochodzi z sejfu. Jeden jest od drzwi wejściowych.
Dwie małe - z szuflad biurka. I jeden jest dziwny, długi, z brodą w kształcie krzyża.
Stary klucz. Oczywiście nie z nowoczesnych mebli.
Dymov włożył klucz w dziurkę od klucza regału.
Metal wszedł ciasno, wydając zgrzytający dźwięk. Zakręt. Trzask.
Drzwi same się zaskrzypiały. Za rzędami ciemnoniebieskich tomów nie było Lenina
tylna ściana. Była tam pustka. Ciemny otwór, z którego unosił się zapach wilgoci i
tanie perfumy damskie. To nie była tylko szafa. To było wejście.
Dymow ponownie spojrzał na martwego pułkownika. Nadal samotnie patrzył na sufit
drugim okiem, jakby bezgłośnie ostrzegając. „Nie idź tam, śledczy. To, co tam znajdziesz
pochowam cię obok mnie.” Ignat Dymov wyjął z kabury pistolet służbowy,
Zdjął zabezpieczenie i wszedł w ciemność otworu. Za nim w biurze złamany
zegar na wskazówce zmarłego człowieka odliczający czas, którego już nie było.
Historia pułkownika Kormukhina dobiegła końca. Historia grzechów tego miejsca dopiero się zaczynała.
Światło latarki przecięło gęstą, niemal namacalną ciemność.
Światło nie wydobyło z ciemności ani cegieł, ani betonu, ani wilgotnego tynku kazamaty. Belka
przesunął się po ciężkim bordowym aksamicie. Tkanina pokrywała ściany od podłogi do sufitu. Izolacja akustyczna.
Tutaj można było krzyczeć ile sił w płucach. Nikt by nie usłyszał. Nawet ten, który stał po drugiej stronie
regał z tomami Włodzimierza i Licza Lenina. Ignat Dymov przekroczył próg. Podłoga jest pod twoimi stopami
zmieniony. Zamiast skrzypieć oficjalny parkiet, podeszwy zapadły się w gruby, miękki włos.
Dywan. Perski. Wykonane samodzielnie. Czerwone jak krew tętnicza. Leżały one w poczekalniach
sekretarzy Komitetu Centralnego, ale nie na zapleczu dyrektorów więzień w odległej tajdze.
Dymov poszukał włącznika na ścianie. Trzask. Sekretne pomieszczenie wypełniło się miękkim, intymnym światłem.
Kinkiety stylizowane na antyczne pochodnie rzucają na ściany fantazyjne cienie. Badacz
Opuścił pistolet, ale nie włożył go do kabury. To nie był pokój. To była jaskinia Ali Boby,
który zamienił w tani burdel. W rogu połyskiwała lakierowana mahoniowa szafka
wskaźniki. Magnetofon ostry. Podwójna kaseta. Korpus w kolorze srebrnym, uchwyty chromowane,
drapieżne maskownice głośników. Marzenie każdego czarnorynkowca, warte trzy roczne pensje
Inżynier radziecki. Obok stosu kaset magnetofonowych. Na grzbietach nie było nazwisk artystów,
tylko daty. Liczby zapisane czarnym markerem. Dymov zrobił krok do przodu. Powietrze tutaj było nieświeże.
Działająca wentylacja nie dawała sobie rady. Pachniało drogim tytoniem Marlboro,
słodki alkohol i wybielacz. Zapach szpitala i kostnicy przyćmił zapach luksusu.
Poczuł silny zapach wybielacza. Ostry. Świeżo. Środek pokoju zajmowało łóżko. Ogromne podwójne łóżko
zgięte nogi. Pościel była zwinięta. Jedwab. Prawdziwy chiński jedwab w kolorze szampańskim.
Tkanina lśniła w świetle lamp, jakby była mokra. Jedna z poduszek miała wgniecenie od głowy.
Głęboko. Niedawno ktoś tu leżał. Dymov podszedł bliżej. Na stoliku nocnym
stała tam otwarta butelka koniaku Camus. Obok stoi spodek z suszonym plasterkiem cytryny i popielniczka.
Kryształ wypełniony po brzegi niedopałkami papierosów. Niektóre były grubo zmiażdżone, przełamane na pół, inne
starannie zgaszony, pozostawiając na filtrze ślad szminki. Pąsowy. Pili w tym pokoju
wędzony. I zrobili rzeczy, za które kodeks karny przewiduje karę śmierci, jeśli tak
robi urzędnik. Z tyłu słychać było ciężki oddech. W otwarciu tajemnych drzwi
pojawiła się ciężka postać. Kryminolog – Fagen. Stary Żyd z oczami pełnymi 30 lat pracy
wypaliła się cała ludzka sympatia, pozostawiając jedynie suchy, profesjonalny cynizm. Trzymał się
w rękach walizkę z narzędziami, jakby to była teczka z milionem rubli.
- O mój Boże! — Fagen odetchnął cicho, rozglądając się po dekoracjach. — Ignat Siergiejewicz,
spójrz na tę szopkę. Mam w mieszkaniu mniej mebli niż tutaj, w jednej kanurze.
- Pracuj, Salomonie! – Rzucił dym, nie odwracając się.
Potrzebuję palców, włosów, płynów ustrojowych, cokolwiek znajdziesz. Tutaj łatwiej jest znaleźć
„Czego tu nie ma?” – burknął kryminolog, zakładając lateksowe rękawiczki. Guma kliknęła
zaciśnięcie guzowatych palców. „To nie jest biuro szefa strefy”.
- To jest buduar Madame Pampadour. Fagen uklęknął na cennym dywanie. On
Wyjąłem szkło powiększające i mocną latarkę. Dymov obserwował go kątem oka, kontynuując badanie. Jego uwagę
przyciągnął odległy róg pokoju. Była tam mała lodówka Rosenlev, fińska. Drzwi były
lekko otwarty. Wewnątrz, na kratowanej półce, stał samotny słoiczek czarnego kawioru. Szkło jest zaparowane. Trzy
deficyt kilogramów, co tutaj, za drutem kolczastym, wydawało się kpiną z głodowych racji żywnościowych
skazańcy. Ignat Siergiejewicz – głos Fagena się zmienił – stał się twardy i pozbawiony ironii.
- Chodź tutaj. Dymov podszedł do łóżka. Lekarz medycyny sądowej zaświecił latarką na podłogę,
w wąską przestrzeń między łóżkiem a ścianą. - Widzisz? – Dymov zmrużył oczy.
Na stosie dywanu, wśród soczystych czerwonych wzorów, leżał mały szczegół. Metalowa wsuwka Bobby,
prosty, tani, czarny, z łuszczącą się farbą na zagięciu. Są one rozdawane w helikopterze wraz z mundurem.
Żadnego jedwabiu, żadnego złota. Kawałek zardzewiałego żelaza z innego świata.
Jednak brak spinki do włosów wprawił śledczego w napięcie. Wokół klipsa znajdował się inny stos, ale dywan był inny. Był
ciemniejszy, twardszy, lepki. „Zmyli to” – stwierdził Feigin. I to jest niegrzeczne,
szmatką i chloraminą. Smród jest tak okropny, że aż bolą oczy. Myśleliśmy, że kolor czerwony na czerwonym nie będzie widoczny.
- Krew? Myślisz, że rozlali tu sok żurawinowy?
Feigin wyjął z walizki butelkę przezroczystego płynu i wacik.
Dużo krwi Ignata Siergiejewicza. Tylu. Plamka ma średnicę pół metra. Próbowałem to wytrzeć
Tak, tylko głębiej w terle. Specjalista medycyny sądowej przesunął różdżką po plamie. Wata natychmiast zabarwiła się
brązowy. - Świeży? – zapytał Dymow.
- Względnie. Nie wyschło całkowicie. Trzy, cztery godziny, nie więcej.
Tuż przed rozpoczęciem strzelaniny tutaj. Dymow podniósł głowę. Wzrok spoczął na ścianie powyżej
łóżko. Tam wisiało lustro. Ogromny w złoconej ramie. Odzwierciedlało całe łóżko. Było lustro
czyste, bez ani jednej plamki. Zostało wymazane z fanatyczną troską.
„A więc kogoś tu pobito” – stwierdził Dymov. Albo zabili. A potem przyszedł właściciel i odebrał
kula. Lub odwrotnie. Fagen ostrożnie chwycił spinkę do włosów pęsetą i wrzucił ją do plastikowej torby.
Najpierw wydarzyło się tutaj. Ten. A potem właściciel poszedł do swojego biura, napił się koniaku i pomyślał:
jak dalej żyć. „Kormukhin nie myślał o tym, jak dalej żyć” – warknął Dymov. Pomyślał
jak zatrzeć ślady. Badacz odsunął się od łóżka. Potrzebował czegoś więcej.
Dowody na podłodze są dobre. Ale oni mówią o fakcie, a nie o systemie. I tu był system.
Wszystko w tym pokoju krzyczało, że istniało tu od lat. Dymov podszedł do pisma
stół. Był mniejszy od tamtego. Dąb - w biurze. Eleganckie biurko z giętymi nogami. Na blacie - nie
drobinki kurzu. Tylko telefon. Biały dysk bez herbu Związku Radzieckiego. Komunikacja wewnętrzna.
Linia prosta. Szuflady biurka były zamknięte. Dymov nie szukał kluczy. Wyjął z kieszeni składaną
nóż, chwycił ostrzem górną szufladę i mocno docisnął. Drewno chrzęściło, język zamka
zeskoczył. Pudełko wyszło z cichym szeleszczącym dźwiękiem. W środku nie było akt spraw, raportów z reedukacji,
były tam pieniądze. Stosy banknotów 25-rublowych przewiązane gumkami farmaceutycznymi. Fioletowy
kartki papieru z profilem Lenina. Wiele. Tylu. Na pierwszy rzut oka – pięćdziesiąt tysięcy. Koszt pięciu
samochody. Wołga. Albo cena wolności za połowę obozu. Dymov odsunął pieniądze. To nie jest
Interesowała mnie korupcja sama w sobie. Złodziej powinien siedzieć w więzieniu. To jest aksjomat. Ale teraz szukał
inne. Pod stosami pieniędzy znajdowała się książka. Zwykła księga biurowa. W twardym kartonie
okładka pokryta szarym perkalem. Księga stodołowa, jak je nazywano, w dziale księgowości kołchozów.
Na okładce ołówkiem chemicznym napisano jedno słowo – „przyjazd”. Dymov wyjął książkę,
była ciężka. Strony spuchły od wilgoci. Otworzył je przypadkowo. Gdzieś pośrodku.
Pismo było duże, szerokie, o silnym nacisku. Litery tańczyły, jakby pisarz się spieszył lub spieszył
pijany. Dymov znał to pismo. Widział to w raportach o naruszeniach reżimu. To napisał chorąży
Gleb Chryakow, ten sam, któremu zrobiło się niedobrze na widok zwłok. Dymov zaczął czytać. 12 września
Sobota. Zamówienie - opkom. 2 jednostki. Żurawlewa, Sinicyna. Dostarczono o 20.1-0-0. Powrót do 4-0-0.
Sinitsyn. Odmowa pracy. Zastosowano działania edukacyjne. Minusowe racje żywnościowe na tydzień.
Dymov przewrócił stronę. Papier szeleścił w ciszy pokoju jak suche liście.
18 września. Bankiet gospodarzy. 1 jednostka. Nowa dziewczyna z czwartego składu. Nazwisko. Kowalczuk.
Wiek 19 lat. Dostarczony czysty. Wróć do ambulatorium. Diagnoza dla magazynu. Obrażenia domowe spadły ze schodów.
Każda linijka była zdaniem, a nie w przypadku kobiet, których nazwiska zostały tutaj wymienione. Wyrok dla nich
kto to napisał? To nie było więzienie. To był sklep mięsny. I pułkownik Kormukhin był
dyrektor i chorąży Chryakow był rzeźnikiem, który kroił towary według klas. Dymov przerzucał strony
powrót do przeszłości. Miesiąc po miesiącu. Rok po roku. Setki nazwisk. Niektóre z nich miały obok siebie ślady.
Spisane. Scena. Schizo. Przeciwieństwem innych są cyniczne komentarze na temat wyglądu, temperamentu i ugodowości.
W tych suchych rachunkach było więcej grozy niż we wszystkich tomach spraw karnych,
które Dymov czytał za życia. Tutaj, na tych żółtawych prześcieradłach,
Życie ludzkie sprowadzało się do inwentaryzacji i oceny jakości usług.
Wzrok śledczego przykuł notatkę sporządzoną czerwonym atramentem. Była inna niż reszta.
24 października. Dzisiaj. Specjalne zamówienie. Jedna jednostka. Zdjęcie w akcji. Brak zwrotu pieniędzy. Dymov zamarł.
24 października. To jest dzisiaj. To ta sama noc. Brak zwrotu pieniędzy. Przypomniał sobie fotografię w popielniczce.
Dziewczyna z długimi włosami. Przestraszony uśmiech. Salomon. Głos Dymowa brzmiał tak cicho,
że Feigin przestał skrobać dywan skalpelem i podniósł głowę.
- Co tam jest, Ignacie Siergiejewiczu? Znalazłeś skarb? - Gorzej.
Znalazłem motyw. Dymov zamknął księgę. Tępy trzask pokrywy zabrzmiał jak wystrzał. On
wsunął księgę stodołową za pasek spodni, zakrywając ją rąbkiem marynarki. To jest dowód fizyczny
nie można oddać do urzędu. To zniknie. Będzie się palić. Rozpłynie się, jak rozpłynie się przeznaczenie
kobiety z tej listy. - Ile to zajmuje?
określić grupę krwi na dywanie? – zapytał Dymow.
- W laboratorium? - Godzinę.
- Tutaj. Z moim zestawem kempingowym? – Feigin wzruszył ramionami.
- Około dwudziestu minut. Jeśli odczynniki nie zostały wyczerpane. Zrób to. Już teraz.
„Muszę wiedzieć, czyja to krew”. I spójrz na poduszkę.
Specjalista medycyny sądowej wstał z kolan i podszedł do wezgłowia łóżka.
- Który? - Ten.
Feigin pochylił się nad jedwabną poszewką na poduszkę i poświecił latarką pod kątem.
- Ciekawy. Co tam jest?
- Włosy. Kryminolog ostrożnie podniósł
za pomocą pęsety długie, cienkie włosy przykleiły się do tkaniny. W świetle latarni mieniła się złotem.
- Światło. Blondynka.
Nie mniej niż trzydzieści centymetrów. Malowany, sądząc po strukturze, ale kosztowną farbą. Nihnoy.
Na fotografii dziewczyna miała ciemne włosy, mruknął pod nosem Dymov.
Więc to nie ona? A może pamiętał nagranie? Zdjęcie w akcji. Ale zdjęcie było w popielniczce.
- A jak jest w rzeczywistości? W jakiej sprawie?
Dymov skręcił ostro w stronę wyjścia.
- Zakończ tutaj, Salomonie. Uszczelnij drzwi. Klucz jest dla mnie. Nie wpuszczaj nikogo.
Nawet jeśli z Moskwy przyjedzie generał. Jeśli ktoś włoży głowę do środka, strzelaj. Spieszę się.
- Ignat Siergiejewicz, wiesz, nie strzelam. Zapisuję jedynie skutki strzelaniny.
Feigin krzyczał za jego plecami, ale Dymow już nie słuchał.
Wyszedł z dusznego Buduaru, pachnącego perfumami i śmiercią, z powrotem do gabinetu zmarłego pułkownika.
Zwłoki Kormukhina nadal siedziały na krześle. Ale teraz Dymov spojrzał na niego inaczej.
Wcześniej był funkcjonariuszem zadłużonym. Teraz był to alfons w mundurze, który otrzymał zapłatę.
Ale kto zapłacił? Brak zwrotu pieniędzy. To zdanie pulsowało mi w skroniach.
Jeśli jednostka nie została zwrócona do koszar, oznacza to, że nadal gdzieś tu jest. Albo nigdzie indziej.
Dymov podszedł do okna biura. Zamieszki na placu apelowym całkowicie ucichły.
Reflektory nadal skanowały puste ścieżki w tej strefie, wyłapując kałuże i mokry beton.
Gdzieś tam, w tych betonowych pudłach, wśród półtora tysiąca identycznych szarych szat,
prawda została ukryta. Lub zwłoki tego, który stał się ostatnią słomką.
Śledczy wyciągnął radio z kieszeni. Nacisnąłem przycisk PTT.
Syk eteru. Świt. I. Bajkał. Jeden. Odpowiedź.
Świt na przyjęciu, towarzyszu śledczym. Oficer dyżurny odpowiedział.
Głos drżał. Znajdź mi szefa jednostki operacyjnej.
I przynieś akta osobowe wszystkich skazanych, którzy przybyli partiami w ciągu ostatniego miesiąca.
Towarzysz śledczy. Archiwum jest zamknięte.
Mam klucze... Mam klucze. przerwał Dymov. Idę w dół.
Ukrył radio. Jeszcze raz zajrzałem do szafki z Leninem, skrywającej wejście do podziemia.
Ignat Dymov opuścił gabinet, szczelnie zamykając za sobą drzwi.
Korytarz budynku administracyjnego był pusty. Fluorescencyjne światła brzęczały i migotały.
Na podłodze leżały papiery i przewrócony kosz na śmieci. Ślady paniki.
Szedł korytarzem, a jego kroki odbijały się echem w ciszy.
Każde uderzenie piętą w betonową podłogę przybliżało go do rozwiązania,
co, czuł w głębi duszy, byłoby gorsze niż sama śmierć.
W kieszeni, przyciśniętej do ciała, księga stodoły chorążego Chriakowa paliła go na skórze.
Lista grzechów, za które ktoś będzie musiał odpowiedzieć.
I Dymov wiedział, że ten ktoś teraz bardzo się boi.
A upolowane zwierzę, jak wiadomo, gryzie najbardziej boleśnie.
Dwa tygodnie przed strzałem.
Czternaście dni przed pułkownikiem Kormukhiną
rzuca głową na szklankę ołówków i pada martwy.
Swierdłowsk Biuro śledczego prokuratury regionalnej.
Za oknem padał drobny, paskudny deszcz, zmieniając miasto w szarą akwarelę.
Ale w gabinecie Ignata Dymowa było sucho i zadymione.
Na stole przed nim nie siedział przestępca, ani złodziej, ani nawet świadek w sprawie o kradzież.
Przed nim siedział człowiek, który bał się własnego cienia.
Kierowca ciężarówki z drewnem.
Według jego paszportu Nikołaj Michajłowicz Semenow.
Dla swoich ludzi, tylko Michałych.
Mężczyzna w zatłuszczonej pikowanej kurtce kręcił w dłoniach kapelusz.
Jego palce były czarne od oleju opałowego i brudu, który wbił się w skórę.
Nie patrzył śledczemu w oczy.
Spojrzał na karafkę z wodą, jakby mogła ona uratować go od nieuniknionej rozmowy.
„Nie chciałem tego brać” – powiedział szef obywatelski.
Głos kierowcy trzeszczał jak nienasmarowana pętla.
„Włożyła mi go do ręki, kiedy układałem kłody na trzecim miejscu”.
Miała oczy. Ona jest szalona.
Mówi. „Przekaż dalej”. Modlę się do Chrystusa Boga. Inaczej cię zabiją.”
Dymow milczał. Wiedział, jak milczeć, aby rozmówca chciał wywrócić swoją duszę na lewą stronę,
żeby tylko zakończyć tę ciszę.
„Jestem małym człowiekiem” – nadal usprawiedliwiał się Michałych.
"Jeżdżę po lesie. Nie potrzebuję problemów z administracją. Mam dwójkę dzieci. Żona w jadalni
działa. Jeśli dowiedzą się, że wyciągam maluchy ze strefy, sami mnie tam wsadzą. Ale nie mieszkają tam długo.
Kierowca sięgnął do wewnętrznej kieszeni pikowanej kurtki. Wyciągnął paczkę. To nie była koperta. To był kawałek
papier do pakowania śledzia w sklepie spożywczym. Gruby, brązowy, szorstki.
Paczkę obwiązano niebieską taśmą klejącą. Dymov wyciągnął rękę. Kierowca wzdrygnął się
wręczając gazetę, jakby wręczał nie list, ale kawałek radioaktywnego uranu.
"Bezpłatny." Badacz powiedział krótko.
Michałych nie czekał na drugie zaproszenie. Podniósł kapelusz, pobiegł do drzwi i zniknął za nimi
korytarzu, pozostawiając za sobą zapach taniej benzyny, mokrej wełny i zwierzęcego strachu.
Dymov został sam. Włączył lampę stołową. Światło padło na brązową paczkę.
Śledczy chwycił krawędź taśmy paznokciem. Taśma klejąca odkleiła się z trudem, odrywając kawałki papieru.
W środku znajdowała się kartka zeszytu w kratkę, wyrwana ze środka zeszytu szkolnego.
Brzegi nierówne, papier miejscami pomarszczony, dziurawy.
Pisali końcówką ołówka. Spieszyliśmy się. Nacisk był tak silny, że ołów przebił papier.
całkowicie. Dymov wygładził dłonią prześcieradło. Pismo było drobne i nerwowe. Litery spadały jedna na drugą
skuleni razem. Pisała to ręka, która nie drżała z zimna. Prokurator obywatelski
lub ktokolwiek to czyta. Nazywam się Zoja Palkina. Art. 88 ust. 2. Nie wnoszę o skrócenie terminu.
Proszę Cię o ratunek dla nas. Bo to nie jest więzienie. Tu jest piekło. Dymow zapalił papierosa. Dym Belomoru płynął w stronę
sufit. Był przyzwyczajony do czytania skarg skazanych. Zwykle pisali o kiepskim kleiku, o zimnie
koszary, wystawiali wartowników. Ale to było inne. Tekst pulsował przerażeniem. Jesteśmy przetrzymywani
jak bydło na rzeź. Ale nie do pracy. Właściciel ma listę. Nazywa to selekcją. Raz w tygodniu
Zwykle w piątki przyjeżdżają czarne samochody. Wołga. Pokoje są pokryte szmatami lub brudem,
ale zobaczymy, kto wyjdzie. To nie jest policja. To ludzie w ładnych garniturach i złotych zegarkach. Członkowie partii z miasta.
Dymov poczuł, jak napinają mu się mięśnie szyi. Impreza. To już nie jest tylko nadmiar
uprawnienia urzędowe. To jest polityka. Zaangażowanie się w takie sprawy oznacza podpisanie własnego wyroku śmierci.
Albo kariera, albo fizyczność. W Związku Radzieckim nomenklatura partyjna była kastowa
niedotykalni. Kontynuował czytanie. Wybierają ludzi młodych, tych ładniejszych,
ci, którzy milczą. Myjemy się w łaźni i dajemy czystą bieliznę, ale nie więzienną, ale coś innego. Jedwab,
przezroczysty. I prowadzą mnie do biura, gdzie gra muzyka. Jedzenie, jakiego nigdy nie widzieliśmy na wolności.
Kawior, koniak. Właściciel mówi. Obsługuj gości, a otrzymasz uznanie. A jeśli ktoś odmówi,
Pobili ich. Biją bez pałek, żeby nie było śladów. Uderzyli mnie w nerki workami z piaskiem. Albo w
celi karnej, w lodowatą wodę po pas, dopóki się nie zgodzisz. Linie podskoczyły. Papier był zamazany w jednym miejscu
miejsce. Łza? Albo ślinę? W ubiegły czwartek Lyuda został zabrany z szóstego składu. Krzyknęła i przytuliła się
za dziurami. Ma dopiero dziewiętnaście lat. Chorąży Chryakow odciągnął ją. Słyszeliśmy jej wycie na korytarzu,
jak zwierzę. A rano powiedzieli, że jest w szpitalu. Spadł ze schodów. Ale wiemy. Widzieliśmy
jak wynosili czarne torby przez tylne drzwi kuchni. Stamtąd nie sprowadzi nas z powrotem obywatel-szef.
Proszę. Przychodzić. Sprawdź piwnicę pod budynkiem administracyjnym, jest tam pomieszczenie.
Jeśli znajdziesz ten list, to znaczy, że wciąż żyję. Ale to nie potrwa długo. Właściciel wie, że szepczemy.
Zoya Palkina, drużyna numer cztery. Demow odłożył list na bok. A spust poparzył mi palce. Włożył to
masywną szklaną popielniczkę, nie patrząc. Informacje były druzgocące. Jeśli to prawda
Na ławie oskarżonych powinien znaleźć się nie tylko szef kolonii pracy poprawczej,
ale także połowa regionalnego komitetu partii. Rozsądny śledczy spaliłby ten list. Zmyłbym popiół
toaleta Zapomniałabym imienia Zoi Palkiny i twarzy kierowcy ciężarówki z drewnem. Rozsądny badacz chciałby dożyć i zobaczyć
emerytury i kup mieszkanie w centrum. Ignat Demow nie był rozsądnym śledczym. Był psem
który poszedł tropem. Podniósł słuchawkę. Tarcza zatrzeszczała, wybierając wewnętrzny numer garażu.
"Obowiązek?" "Demov. Samochód do wejścia. Pilnie. I oddział policji, który nam towarzyszy. Jedziemy do Unzhensky
obszar.” Towarzyszu śledczym, na zewnątrz jest noc. Odbiorca zaczął jęczeć. „Tamta droga została przed chwilą zmyta przez czołg”.
Powiedziałem „samochód”. Dym szczekał tak, że membrana tuby zdawała się wibrować od jego głosu.
"I sprawdź swoją broń służbową. Pełną amunicję." Godzinę później szary UAZ z niebieskim
pasek na pokładzie rozdzierał ziemię kołami na autostradzie Swierdłowska. Ivdel. Deszcz stał się intensywniejszy. Wycieraczki nie
poradził sobie, rzucając się dziko po przedniej szybie niczym przestraszone ptaki. Reflektory łapały ciemność
jedynie pnie wielowiekowych sosen, otaczających drogę gęstym murem. "Tajga". „Oto prawo tajgi,
a prokurator to niedźwiedź.” Dymov znał to powiedzenie. Ale poszedł udowodnić coś przeciwnego.
Do kolonii dotarli o świcie. Teren przywitał ich lipowymi psami i jasnymi światłami
reflektory. Drut kolczasty lśnił od wilgoci. Wieże strażnicze górowały niczym czarne szkielety
betonowe ogrodzenie. Samochód zatrzymał się na punkcie kontrolnym. Dymov wyszedł pierwszy.
Buty chrzęściły w tłustej glinie. Poprawił kaburę pod płaszczem i podszedł do żelaznej bramy.
„Otwórz!” – krzyknął przez okno oficera dyżurnego. Zaspana twarz sierżanta służby wewnętrznej
utknął. „Kim oni są?” - „To niedozwolone”. „Kwarantanna w strefie”.
Dymov wyjął czerwony identyfikator. Otworzył je przed nosem sierżanta. Złoty herb Unii
W świetle latarni rozbłysły radzieckie republiki socjalistyczne. „Śledczy prokuratury do spraw specjalnych
ważne sprawy, Ignat Dymov. Otwórz, bo sam cię ukaram za utrudnianie śledztwa.
Artykuł 193. Skrzydła żelaznej bramy skrzypiały na boki. Kolonia spała. Tylko z rur
Z kotłowni unosił się czarny dym, mieszając się z szarym porannym niebem. Baraki stały na poziomie
w rzędach jak trumny. Cisza była nienaturalna. Ciężki. Dymov skierował się
prosto do budynku administracyjnego. Jego kroki odbijały się echem w pustym holu. Oficer dyżurny
oficer podskoczył, upuszczając szklankę z herbatą. „Zadzwoń do szefa kolonii” – rozkazał Dymov.
bez zatrzymywania się. „I kierownik oddziału medycznego. Natychmiast”.
„Towarzysz pułkownik Kormukhin jeszcze odpoczywa. W domu…” – mruknął oficer dyżurny. "Budzić się."
Dymov wszedł do pokoju przesłuchań. Szary pokój. Stół przykręcany jest do podłogi. Krzesło.
Krata na oknie. Usiadł i położył przed sobą czystą kartkę papieru. Za dziesięć minut drzwi
otwarty. W progu stał mężczyzna w białej szacie narzuconej na mundur wojskowy.
Major służby medycznej. Twarz jest opuchnięta, oczy podkrążone. Cuchnął alkoholem i miętą.
pasta do zębów. Próbowałem zjeść dym. „Major Sinicyn. Szef oddziału medycznego” – przedstawił się.
„W jakiej sprawie tak wcześnie?” „Usiądź, Sinicynie” – Dymov nie podał mu ręki.
"Interesuje mnie skazana Palkina. Zoya Viktorovna, czwarty oddział. Przyprowadź ją do mnie."
"Teraz." Major drgnął. Jego jabłko Adama podskakiwało nerwowo. Poprawił kołnierz swojej szaty,
chociaż i tak siedział dobrze. – To niemożliwe, towarzyszu detektywie.
– Czy ona jest w celi karnej? Dymow pochylił się do przodu. „W celi karnej? Stamtąd prowadzić.”
„Nie. Nie ma jej w celi karnej”. „Gdzie ona jest?” "Mówić."
Major Sinicyn odwrócił wzrok. Spojrzał w kąt, gdzie pająk tkał swoją sieć.
Skazany Palkina zmarł. Słowa wpadły w ciszę pokoju jak kamienie w studnię.
Twardy. Głuchy. Dymov poczuł dreszcz przebiegający po plecach. Spóźnił się. List
trwało to zbyt długo, albo kierowca Michałycz zbyt długo podejmował decyzję o jego przekazaniu.
"Gdy?" – zapytał cicho Dymov. „Wczoraj. O 21.00.”
– Przyczyna śmierci? Major w końcu spojrzał na śledczego. W jego oczach był wyraz
poddanie się losowi. Wiedział, że kłamie i wiedział, że Dymow wiedział, że kłamie. Ale zasady gry
nie zostały przez nich zainstalowane. „Ostra niewydolność serca, choroba zakrzepowo-zatorowa,
tętnice płucne. Skrzep krwi odpadł. Natychmiastowa śmierć. Nie mogliśmy nic zrobić.”
„Skrzeplina?” – zapytał Dymow. „20-letnia dziewczyna, która wycina drewno 10 godzin dziennie?
Kobieta zdrowa jak koń? Wszystko może się zdarzyć, towarzyszu śledczy. Organizm jest osłabiany przez reżim.
Stres. Gdzie jest ciało? W kostnicy, w ambulatorium. Przygotowujemy się do pochówku. Ona nie ma krewnych
więc zostaniemy pochowani na specjalnym cmentarzu pod numerem. Dymov wstał gwałtownie. Krzesło z paskudnym
krzyknął i odjechał. Ołów. Chcę zobaczyć ciało. Major zawahał się. Towarzysz śledczy jest tam. Tam
teraz sanityzacja. Chlorowanie. Niedozwolony. I pułkownik Kormukhin rozkazał
nie wpuszczajcie nikogo bez jego osobistej wizy. Nie obchodziła mnie wiza Kormukhina. Dymov uderzył dłonią
na stole. Jeśli teraz nie otworzysz dla mnie kostnicy, zgniję cię. Zorganizuję ekshumację. Zadzwonię
eksperci z Moskwy. Udowodnię, że sfałszowałeś akt zgonu. Czy rozumiesz co to jest
grozisz, doktorze? Sinitsyn zbladł. Jego czoło było pokryte potem. Uświadomił sobie, że to nie był ten człowiek przed nim,
z którymi można pobawić się w biurokrację. „Dobrze. Chodźmy”. Szli przez strefę pod eskortą deszczu.
Skazani ustawili się już w kolejce w sprawie rozwodowej. Setki szarych groszków. Setki twarzy
pozbawiony nadziei. Podążali wzrokiem za Dymowem. W tych spojrzeniach nie było ciekawości. Tylko głuchy
nienawiść do wszystkiego, co nosiło paski na ramiona. Szpital mieścił się w parterowym, drewnianym budynku na obrzeżach.
Wewnątrz śmierdziało kwasem karbolowym i śmiercią. Tego zapachu nie da się pomylić z niczym innym. Słodko mdły
zapach rozkładu, który próbują zatuszować chemikaliami. Major otworzył ciężkie drzwi na końcu korytarza. Kostnica -
chłodnia wyłożona białymi płytkami. Na środku znajduje się pojedynczy stolik segmentowy.
Ocynkowane - na stole leżało ciało przykryte brudnym prześcieradłem. Dymov podszedł. Poczuł
jak puls bije w twoich skroniach. Wiedział już, co zobaczy. Ale musiał to zobaczyć
aby zamienić domysły w dowód. Złapał za brzeg prześcieradła. Tkanina była wilgotna. Dymow
ostro to ujął. Zoya Palkina leżała na metalowym stole i szklistymi oczami patrzyła w sufit.
oczy szeroko otwarte. Jej usta były otwarte w niemym krzyku. Skóra była blada, z niebieskawym odcieniem.
Ale Dymov nie patrzył na twarz. Spojrzał na jej szyję. Nad szczupłą szyją dziewczyny wyraźnie widać było szyję
rowek duszący, ciemnofioletowy pasek przecięty aż do dołu. Znak od liny lub spodni
pasek A tuż poniżej, na obojczykach i ramionach, wykwitły krwiaki, świeże, fioletowo-czarne,
odciski palców. Ktoś trzymał ją z niesamowitą siłą. Niewydolność serca? Głos Dymowa
było cicho i strasznie. „Tromp!” Major Sinicyn stał w drzwiach ze spuszczoną głową. Nie patrzył na ciało.
„To… to są plamy zwłok” – mruknął. Konkretne zmiany. Masz mnie za idiotę?
Dymov zwrócił się do niego. "To jest uduszenie. Uduszenie mechaniczne. Została uduszona. I to wcześniej
pobili mnie tym.” Badacz pochylił się nad ciałem. Zauważył coś jeszcze. Paznokcie dziewczyny były połamane.
Pod nimi była zaschnięta krew. Krew kogoś innego. Opierała się. Podrapała zabójcę.
„Kto to zrobił?” – zapytał Dymow. „Nie wiem. Właśnie napisałem konkluzję. Rozkazano mi”.
„Kto zamówił?” „Kormukhin”. W tym momencie drzwi kostnicy otworzyły się i uderzyły w ścianę.
W drzwiach stał pułkownik Walery Kormukhin. Był w pełnym ubraniu. Kurtka jest idealnie wyprasowana,
buty są wypolerowane na lustrzany połysk. Zamów paski na piersi. Drogi papieros w ustach. On
wyglądał jak pan życia, jak król, który przyszedł sprawdzić swój majątek. „Ignat Siergiejewicz?”
Kormukhin uśmiechnął się szeroko, rozkładając ramiona, jakby witał starego przyjaciela. „Jakie przeznaczenie?”
"Dlaczego bez ostrzeżenia? Zorganizujemy łaźnię i nakryjemy do stołu. A ty pójdziesz prosto do Pokoinickiej. "
"Zły". Dymov powoli przykrył ciało prześcieradłem. Zwrócił się do szefa kolonii. Teraz oni
stali naprzeciwko siebie. Dwa światy. Prawo i bezprawie. „W waszym ambulatorium zamordowano człowieka,
Pułkowniku – powiedział Dymov, patrząc mu prosto w oczy. Kormukhin przestał się uśmiechać. Jego oczy
zimny i wytrwały, zwężony. „Umarła, Ignacie Siergiejewiczu. Zmarła z powodu choroby”. Lekarz ci powiedział
„Serce jest słabe, środowisko tutaj jest złe, to tajga, ciśnienie krwi wzrasta”. Kormukhin zrobił krok do przodu,
wejście do kostnicy. Mistrzowskim gestem strząsnął popiół z papierosa bezpośrednio na podłogę.
"Nie ma potrzeby szukać czarnego kota w ciemnym pokoju, śledczy. Zwłaszcza jeśli jej tam nie ma. A nawet
jeśli istnieje. Może ten kot jest wściekły? Może rzuca się na ludzi? Pułkownik zbliżył się
Prawie tuż obok Dymowa. Pachniał drogą szyprową wodą kolońską i koniakiem. O 8 rano. „Idź do domu,
Ignat Siergiejewicz – powiedział Kormukhin cicho, niemal czule. "Sprawa jest jasna. Wypadek. My sami
Rozwiążmy to. I nie powinieneś się przemęczać. Droga powrotna jest długa i śliska. Wszystko może się zdarzyć.
Hamulce zawiodą lub drzewo spadnie. To nie była groźba. To była obietnica. Dymov rozumiał jedno.
Na razie niczego nie udowodni. Ciało zniknie godzinę po jego odejściu,
dokumenty zostaną przepisane. A jeśli zacznie pobierać swoją licencję tutaj, w odległej tajdze, gdzie ma Kormukhin
pułk żołnierzy i wieże z karabinami maszynowymi, on sam zostanie znaleziony w rowie z niewydolnością serca”.
Włożył rękę do kieszeni i ścisnął palcami list Zoi Palkiny. To nie zostanie mu odebrane.
„Wyjdę” – powiedział Dymov. – Ale wrócę. Z postanowieniem o wszczęciu postępowania karnego.
„Z grupy przechwytującej”. Kormukhin roześmiał się. „Przyjdź, przyjdź. Zawsze jesteśmy szczęśliwi, że mamy gości.”
Dymow opuścił kostnicę, szturchając ramieniem majora Sinicyna. Przeszedł obok Kormukhina, nie oglądając się za siebie.
Opuszczając strefę, czuł na plecach spojrzenia z wież. Celowniki karabinu patrzyły na tył jego głowy.
Wsiadł do UAZ-u. „Do miasta?” – zapytał kierowca. "Do prokuratury. Jedź na pełnych obrotach."
Dymov wyjrzał przez okno na cofający się płot z drutem kolczastym. Nie udało mu się uratować Zoi Palkiny.
Spóźnił się o jeden dzień. Ale w liście było napisane o liście, o dzienniku pokładowym. Jeśli nie może
aby ocalić zmarłych, musi ich pomścić. I w tym celu musiał znaleźć sam pokój
ta sama książka. Nie wiedział, że za dwa tygodnie znajdzie coś więcej niż tylko książkę. Znajdzie
Pułkownik Kormukhin z dziurą w głowie. I koło się zamknie. Samochód zniknął za zakrętem,
pozostawiając Imperium Pułkownika, zbudowane na krwi i jedwabiu. Ignat Dymov wiedział. Tylko wojna
się zaczęło. I w tej wojnie nie będzie branych jeńców. Trzydzieści dni przed strzałem w biurze szefa.
Dokładnie miesiąc do upadku Imperium pułkownika Kormukhina pod ciężarem
ołów Dom z bali łaźni stał dwieście metrów od dzielnicy mieszkalnej. Oddzielny świat. Nie tutaj
unosił się zapach szamb i taniego tytoniu. Pachniało miotłami brzozowymi, parzonymi
drewno i drogi alkohol. Zegar pokazywał drugą w nocy, 15 minut. Wewnątrz, w garderobie,
wyłożony lipą, panował przeciąg. Ale z pieca nie było gorąco. Na stole nakrytym śnieżnobiałym obrusem,
był kryształ. Prawdziwy czeski kryształ, którego nie można było kupić regularnie
dom towarowy nawet w Moskwie. Obok stoi trzylitrowy słoik czerwonego kawioru. Łyżka wystawała prosto
gry takie jak odgarnianie sterty żwiru. Piłki to kasety. Fiński serwlad. Butelki koniaku ormiańskiego.
Ararat. Starzenie się pięcioletnie. Cały ten blask oświetlała przyćmiona lampa pod sufitem, w której
biła gruba nocna mucha. Przy stole siedział mężczyzna. Nazywał się Arkadij Pietrowicz Brusiłow,
instruktor komitetu regionalnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Człowieku, z podpisu
od którego zależały fundusze, premie i gwiazdki na mundurze. Brusiłow był czerwony na twarzy. On
rozpiął kołnierzyk swojej białej koszuli, odsłaniając mokrą szyję. Krawat wisiał na oparciu krzesła,
jak pętla. Instruktor odrzucił szklankę, chrząknął i nabrał kawior łyżką,
bez użycia chleba. – Dobrze siedzimy, Valery – wysapał, ocierając usta grzbietem dłoni.
dłonie. "To podnosi na duchu. To jest po prostu nudne. Gdzie są twoje... zdjęcia? Obiecałeś program kulturalny. " Wręcz przeciwnie
Pułkownik Walery Kormukhin siedział z nim, nie zdejmując marynarki. Nie pił. Przed nim stała szklanka
woda mineralna do Borjomi. Pęcherzyki gazu powoli unosiły się, przyklejając się do szyby.
Kormukhin patrzył na funkcjonariusza partyjnego jak na świnię, którą trzeba tuczyć
przed ubojem. „Zimno. Ostrożnie”. „Wszystko jest gotowe, Arkady Pietrowicz”. Głos Kormukhina był spokojny,
pozbawiony intonacji. – Gleb cię teraz przyprowadzi. W kącie pokoju, w cieniu, przestępował z nogi na nogę.
Chorąży Gleb Chryakow. Jego przydomek „Dzik” nie wziął się znikąd. Brakowało mu szyi
jako jednostka anatomiczna. Głowa natychmiast przeszła w ciało. Rozmiar pięści
kubki do picia zaciskały się i rozluźniały. "Ciągnąć." Kormukhin powiedział krótko, nie odwracając się.
Chryakow odszedł. Drzwi skrzypnęły. Do pomieszczenia wdarło się zimne nocne powietrze, mieszając się z zapachem spalin
wilgoć tajgi. Brusiłow sięgnął po butelkę. Jego palce nabijane złotym pierścieniem drżały,
nie ze strachu, ale z oczekiwania. – Czy poderwałeś w ogóle młodą dziewczynę? – zapytał, nalewając koniak
pamiątki. Plama rozlała się po obrusie jak ciemna plama. A ostatnim razem przynieśli trochę
suszona płoć „Tylko kości”. – Dziewiętnaście lat? - odpowiedział Kormukhin. „Ludmiła Żurawlewa.
Artykuł o kradzieży własności państwowej. „Pierwszy raz”. "Świeży." Minutę później drzwi są ponownie otwarte
otworzył się. Chryakow nie wszedł. Wepchnął ją do środka. Do pokoju wleciała Ludmiła Żurawlewowa,
Kibicująca potknęła się i ledwo mogła utrzymać się na nogach. Nie miała na sobie jedwabnej bielizny. Nie była gotowa.
Miała na sobie więzienny mundur. Szara, szorstka tkanina, przesiąknięta potem i zapachem wybielacza. Numer na piersi
został krzywo uszyty. Na nogach mam buty plandekowe o dwa rozmiary większe. Włosy obcięte do zera
na kwarantannie po prostu zaczęły rosnąć, sterczały jak jeż. Kontrast raził moje oczy. Kryształ i brud.
Kurtka pikowana w kolorze czerwonego kawioru i szarej. Nomenklatura partyjna i bezsilne mięso. Ludmiła
oddychała ciężko i gwizdała. Jej klatka piersiowa trzęsła się pod szatą. Ukryła ręce
rękawy, jakby się bała, że ​​zostaną obcięte. Nie patrzyła na ludzi. Spojrzała na jedzenie.
Oczy się rozszerzyły. Żołądek, przyzwyczajony do pustej papki zgniłej kapusty, skurczył się w spazmie.
O! Brusiłow ożywił się. Odwrócił się na krześle, drewniane nogi zaskrzypiały. To jest natura.
Egzotyczny. A potem te wszystkie szaty i koronki. Zmęczony tym. A tu... prawda życia. Socrealizm.
Roześmiał się. Śmiech był mokry i bulgoczący. – Chodź, piękna – skinął palcem.
„Nie bój się, dobry wujku”. Mój wujek przyjechał z miasta. Ludmiła cofnęła się o krok. z powrotem
wpadł do drzwi. Ale Chryakow stał za drzwiami. Poczuła na sobie jego ciężki oddech
tył głowy. Nie było odwrotu. „Usiądź przy stole, Zhuravleva” – rozkazał Kormukhin. Nawet nie podbił
głos. „Gość chce cię poczęstować kolacją.” Dziewczyna pokręciła głową negatywnie. „Ja... nie mogę... ja
to niemożliwe... Zgasły światła... Jej głos załamał się, rozpadając się na niezwiązane ze sobą dźwięki. „Usiądź” – warknął Chryakow i
pchnął ją w plecy tak, że przeleciała kilka metrów i upadła na kolana na drewnianą podłogę.
Tuż u stóp Brusiłowa. Urzędnik wyciągnął rękę i chwycił ją za podbródek. Jego palce były tłuste
z ryb. Mocą podniósł jej twarz do światła, patrzył na nią jak Cygan na konia na jarmarku,
odwrócił głowę w lewo, w prawo. Oczy są dzikie. Brusiłow mlasnął językiem z aprobatą. „Dobrze.
Oczywiście jest trochę źle, ale... naprawimy to. Masz, jedz.” Wziął ze stołu kanapkę z kawiorem i szturchnął ją w jej stronę.
twarz. Olejek rozsmarował się na ustach Ludmiły, a krinki przykleiły się do skóry. „Jedz, głupcze!” syknął Brusiłow.
"To przysmak. Nigdy w życiu nie widziałeś czegoś takiego i nigdy nie będziesz."
Ludmiła zamknęła oczy. Łzy spłynęły po moich policzkach, mieszając się z olejem. Nie otworzyła ust. Ona
Zacisnęła zęby tak, że jej kości policzkowe pobielały. "Dumny!" Brusiłow zmarszczył brwi. Uśmiech zniknął z jego twarzy
zastąpiony grymasem irytacji. "Nie lubię ludzi dumnych. Kocham ludzi uległych. Tu jesteśmy władzą radziecką
my go wzmacniamy, a wy zadzieracie nos”. Chwycił ją wygodniej, jedną ręką za tył jej głowy,
wplatając palce w jego krótkie włosy. Drugą ręką próbował urodzić jej szczęki. Niegrzeczny
okrutny. Jak weterynarz, który podaje lekarstwo choremu psu.
„Gleb, pomóż” – powiedział leniwie Kormukhin, obserwując grę bąbelków w szkle. Chryakow wszedł
do przodu. Ogromny cień pokrył Ludmiłę. Złapał ją za ramiona i wykręcił je za plecami.
Popękały mi stawy. Dziewczyna krzyknęła i w tym momencie Brusiłow próbował włożyć jej to do ust
całą kanapkę, łącznie z palcami. Reakcja była natychmiastowa. Zwierzę. Ludmiła nie
pomyślałem. Instynkt samozachowawczy wyłączył umysł. Jej szczęki się zamknęły. Rozległo się mokre chrupnięcie.
Nie chrupanie chleba, ale chrupanie chrząstki. Brusiłow zawył. To nie był ludzki płacz. To był pisk świni
który został porażony prądem. Cofnął rękę. Krew spryskana białym obrusem, kawiorem,
na twarzy pułkownika Kormukhina. W palcu wskazującym urzędnika brakowało falangi. Kość
pobielona w ranie, pulsująca szkarłatną fontanną. "Suka!" Krzyknął Brusiłow, tarzając się po podłodze i ściskając mu rękę.
"Przeżuła mnie! Zabij ją! Zabij to stworzenie! Ludmiła wypluła na podłogę kawałek mięsa. Próbowała
podskocz, ale Chryakow już grał. Chorąży ją uderzył. Nie dłonią. Z pięścią. W wielkim stylu. Prosto
do świątyni. Uderzenie było tak silne, że głowa dziewczynki odskoczyła nienaturalnie gwałtownie w bok. Ona
poleciała do ściany, uderzyła tyłem głowy w kłody i zsunęła się w dół. Ale Khryakov nie zatrzymał się. W jego
Jego oczy rozbłysły tym samym szaleństwem, które czyni z człowieka bestię. Adrenalina uderzyła mnie w głowę
z oparami alkoholu. Podskoczył do leżącej dziewczyny i zaczął ją kopać. Ciężkie buty wojskowe
obutymi obcasami uderzały w żebra. W żołądku. W twarz. Dźwięki były okropne. głuchy,
mokre klapki. Dźwięk łamanych kości. Świst, który z każdym uderzeniem stawał się cichszy.
„Gleb, zostaw mnie w spokoju” – powiedział Kormukhin. "Spokojnie". Nie słyszałem Chriakowa. Wpadł w pośpiech. Pokonał ją
jak własne w zamarzniętą ziemię. „Odłóż na bok”. Kormukhin wstał i uderzył dłonią w stół.
Kryształowe kieliszki podskoczyły i brzęknęły. Chorąży zamarł. Jego klatka piersiowa uniosła się.
But zamarł w powietrzu. Opuścił nogę, oddychając ciężko. Krew błyszczała na czarnej skórze buta. B
W pokoju zapadła cisza. Tylko Brusiłow jęczał w kącie, zawijając rękę w serwetkę. Serwetka
natychmiast nasiąknięta czerwienią. Ludmiła Żurawlewa leżała pod ścianą. W nienaturalnej pozycji.
Jej twarz zmieniła się w krwawą maskę. Lewe ramię było skręcone pod dziwnym kątem. Ona nie
przeniesiony. Kormukhin odszedł od stołu. Obszedł kałużę krwi na podłodze, starając się nie pobrudzić swojego lakieru
buty. Podszedł do dziewczyny i przykucnął. Nie czuł pulsu na nadgarstku. Przywiązał się
dwa palce do tętnicy szyjnej na szyi, gdzie jeszcze minutę temu tętniło życie. Nic. Pułkownik
wytarł palce śnieżnobiałą chusteczką z haftowanym monogramem, zmiął chusteczkę i rzucił ją
to na ciele. Gotowy! - stwierdził. - Nie żałuję. Po prostu fakt. To tak jakby zepsuła się maszyna
w warsztacie. Brusiłow przestał marudzić. Uniósł bladą, zakrytą, zaparowaną twarz. Zmarła – szepnął.
- Walery. To jest... To jest nagły przypadek. To jest artykuł. Ja... Jeśli komisja regionalna się dowie. Nie mam z tym nic wspólnego
jesteś świadkiem. Wściekła wpadła sama. Urzędnik w panice zaczął pakować swoje rzeczy.
Próbowałem zawiązać krawat jedną ręką i zaplątałem się w materiał. - Uspokój się, Arkady Pietrowicz.
Kormukhin podszedł do umywalki w kącie. Otworzyłem kran. Woda zaszeleściła, zmywając plamy krwi z jego twarzy.
Nikt nic nie będzie wiedział. Ale ciało! Gdzie mam położyć ciało? A co z siniakami? Ekspertyza.
Kormukhin wytarł twarz waflowym ręcznikiem i spojrzał na swoje odbicie w lustrze.
Idealne dopasowanie. Zimne oczy. Gleb, pułkownik, zwrócił się do chorążego.
- Posłuchaj problemu. Chriakow wstał prosto. Podskok opuścił go natychmiast.
Zrozumiał, co zrobił. I zrozumiał, że tylko właściciel może go uratować. Ciało jest w szpitalu. Teraz.
Przez tylne wejście. Aby nie widziała ani jedna dusza. Zadzwoń do kierownika jednostki medycznej, Sinicyna. Powiesz mu?
Kormukhin zamyślił się na chwilę, patrząc na okaleczone ciało dziewczyny.
- Powiesz, że już martwych przywieźli z baraków. Skarżyła się na ból w sercu.
„A co do bitew, towarzyszu pułkowniku, głupio” – zapytał Chryakow. Nie ma tam miejsca do zamieszkania.
- Ściąć. Kormukhin wzruszył ramionami. Napad padaczkowy. Miała drgawki.
Uderzyła w Reopol. Sinitsyna tworzy to tak, jak powinno. On napisze. Ostra niewydolność serca. Zrozumiany?
- Zgadza się. Wykonać. Chryakow pochylił się i podniósł ciało Ludmiły jak worek ziemniaków.
Z łatwością zarzucił go na ramię. Jej dłoń zachwiała się bezwładnie i uderzyła w framugę drzwi.
Chorąży wyszedł w noc. Kormukhin został sam z Brusiłowem.
„Ty, Arkady Pietrowicz, także powinieneś udać się do lekarza” – powiedział pułkownik, wskazując na zakrwawioną rękę gościa.
- Zajmiemy się tym, zabandażujemy, powiedzmy. Pies ugryzł.
Pasterz zerwał się z łańcucha. - Zdarza się. Nasza służba jest niebezpieczna.
Brusiłow często i często kiwał głową, jak chiński manekin. Trzęsł się.
Alkohol, ból i strach zmieszane w piekielny koktajl.
- Dziękuję, Valero. Dziękuję. Nie zapomnę. Fundusze naprawcze. Wybiję to.
W następnym bloku... Kormukhin nie słuchał. Spojrzał na stół. Na kawioru
w którym wystawała łyżka, na butelkę koniaku, na plamę powoli wchłanianej krwi
drewno podłogowe. Wiedział, że dzisiaj przekroczył granicę. Zabicie więźnia nie jest łatwe
naruszenie reżimu. To jest błąd. Gruby, brudny błąd. Był jednak pewien swojej niezniszczalności.
System będzie chronił swoich. System przetrawi Ludmiłę Żurawlewą, zamieniając ją w linię statystyczną
raport. Mylił się tylko w jednym. Nie zauważył, że za oknem w gęstych krzakach malin,
cień leżał przyciśnięty do mokrej ziemi. Więźniarka Zoya Palkina, która uciekła z wieczornej imprezy
sprawdzając, żeby wykopać robaki do łowienia, widziałem wszystko. Widziała, jak do łaźni wprowadzono żywą Ludę.
I widziałem, jak Chryakow wyniósł zwłoki. Zoya zakryła usta brudną dłonią, żeby nie krzyknąć.
W jej głowie już rodził się plan. Jeśli nie może uratować przyjaciółki, powinna jej o tym powiedzieć
do świata. W kieszeni jej wyściełanej kurtki znajdował się ogryzek ołówka i zmięta kartka papieru. Kormukhin zgasił światło
wanna. Ciemność okryła okolicę. Ale to nie była cisza pokoju. To była cisza przed eksplozją. Knot już jest
płonął. I ogień zbliżył się do beczki z prochem, na której siedział pułkownik. Do końca pozostało 30
dni. 90 dni. Dokładnie na trzy miesiące pułkownik Walery Kormukhin wyciera palce śnieżnobiałą
z chusteczką na sięgającym ciele. 90 dni do finału, któremu wciąż można było zapobiec. Ale mechanizm
już uruchomiony. Przekładnie są nasmarowane. Wieczorna odprawa w kolonii pracy poprawczej nr 14
zawsze szło tak samo. Był to rytuał upokorzenia, wyniesiony do absolutu. Plat wpadł w błoto,
tłusta, czarna maź, która wciągnęła moje brezentowe buty sięgające do kostek. Lało z nieba. Nie deszcz.
Lodowata woda zmieszana z mokrym śniegiem, który natychmiast nasiąka bawełnianymi pachami.
Tkanina stała się ciężka i ściągała ramiona w stronę ziemi. Pięćset kobiet stało na placach.
Dziesięć po dziesięciu. Szare prostokąty na czarnym tle. Nie poruszyli się. Ruch oznaczał celę karną.
Cela karna przy takiej pogodzie oznaczała zapalenie płuc i tutaj leczono zapalenie płuc
Po prostu nałożyli trochę zielonej farby i pracowali nad nią. Reflektory na wieżach przecinają ciemność
żółte stożki światła. Wodny pył tańczył w promieniach. Właściciel wyszedł z siedziby.
Valery Kormukhin nie chował się pod parasolem. Miał na sobie skórzany płaszcz. Długie do środka
kawior, robiony na zamówienie w pracowni MSW. Skóra błyszczała od wilgoci,
skrzypiało przy każdym kroku. Na głowie czapka z wysoką koroną. Wizjer jest suchy. Ani jednej kropli
nie odważył się upaść na twarz pułkownika. Szedł powoli. Chorąży szedł krok za nim
Gleb Chriakow. Ogromny korbowód, jak niedźwiedź, podniesiony z jaskini przed terminem. Chryakow nie zajrzał pod ziemię
nogi. Spojrzał na szeregi. Jego wzrok bez przerwy błądził po twarzach. Nie szukał żadnego naruszenia
formy ubioru. Szukał towaru. Kormukhin zatrzymał się w trzecim oddziale. Cisza na placu apelowym zgęstniała,
zauważalny. Słychać było tylko krople uderzające w maski i błoto chlupoczące pod podeszwami strażników.
Przywódca kolonii wyjął papierośnicę. Srebrny. Kliknął pokrywkę. Zapalił papierosa, zakrywając płomień czarną dłonią.
rękawica. Dym zmieszał się z parą wydobywającą się z jego ust. – Na baczność – powiedział cicho. Polecenie było przeznaczone dla osób niebędących więźniami.
I tak nie oddychali. To był sygnał dla Chriakowa. Początek kontroli.
Kormukhin szedł wzdłuż pierwszego rzędu. Nie patrzył w oczy. Nie interesowały go oczy. W oczach
Więźniowie mieli tylko melancholię i pustkę. Pułkownik spojrzał w dół. O postaciach ukrytych w bezkształtności
wyściełane kurtki. Był doświadczonym hodowcą. Widział przez watę i szorstki materiał. On
ocenił biodra. Postawa. Sposób, w jaki kobieta trzyma głowę.
Zoya Palkina stanęła w drugim rzędzie. Znała to spojrzenie. Widziała go dziesiątki razy. Zoja
Pomimo przenikliwego wiatru poczułam zimny pot spływający po plecach, między łopatkami.
Wiedziała, czego szuka Kormukhin. Świeże mięso. Ludmiła stała obok niej, ramię w ramię.
Żurawlewa. Nowa dziewczyna. Scena przybyła trzy dni temu. Nadal pachniała wolą. Wciąż pachniała tanimi kwiatami,
mydło kwiatowe i domowe jedzenie. A nie wybielacz i lepka słoma. Ludmiła drżała. Poważne wstrząsy
bił jej ciało, zęby wybijały strzały, które próbowała powstrzymać, zagryzając wargi aż do krwi. Była
zbyt zauważalne. Zbyt czysty. Zbyt piękne na to miejsce. Nawet obciąć włosy i Senecas
pod oczami nie dało się ukryć parodii. Wysokie kości policzkowe, cienka szyja. Zoya odepchnęła ją łokciem w bok.
„Napnij ramiona!” – syknęła Palkina, niemal nie otwierając ust. "Schowaj się w cieniu. Zejdź niżej. Nie świeć."
Ludmiła nie zrozumiała. Odwróciła głowę i to nie moje pytanie było widoczne w jej oczach. Głupie
naiwne pytanie od osoby, która nadal wierzy w zasady. „Spójrz na ziemię, głupcze!” – Zoja wypuściła powietrze.
– Nie patrz na niego. Próbowała zakryć Ludmiłę swoim ciałem. Przesunięto się o pół kroku w lewo,
naruszenie geometrii konstrukcji. Próbowałam się wtopić, stworzyć monolityczną szarą ścianę, w którą było to niemożliwe
wyróżnić osobę. Późno. Kormukhin zatrzymał się. Przeszedł obok
Zrobił jeszcze dwa kroki, ale nagle zamarł. But zamarzł mu w kałuży. Powoli
Jak w zwolnionym tempie odwrócił się. Skórzany płaszcz zaskrzypiał. Pułkownik widział naruszenie formacji,
ale żadna kara nie nastąpiła. Jego wzrok przykuł to, co Zoya próbowała ukryć.
Dla twarzy, która nie stała się jeszcze szarą maską. Podszedł blisko. Zapach drogi
tytoń i szyprowa woda kolońska uderzały w nosy kobiet przyzwyczajonych do smrodu baraków.
Kormukhin podniósł rękę. Czarna skórzana rękawiczka dotknęła podbródka Zoyi Palkiny.
– Przesuń się – powiedział. Głos był miękki, niemal czuły. Zosia przełknęła ślinę. Gula w gardle była wielkości
pięść. Zrobiła krok w bok, odsłaniając Ludmiłę. Nie było już kogo ratować. Teraz stanęli jeden na drugim
przeciwko przyjacielowi, panu życia i śmierci oraz jednostce rozliczeń obozowych. Kormukhin zbadał Żurawlewę.
Zrobił to powoli. Dokładnie. Tak kupujący sprawdza samochód przed transakcją,
sprawdza, czy nie ma zadrapań i czy przebieg jest skręcony. Jego wzrok przesunął się po jej szyi, klatce piersiowej,
ukryty pod ocieplaną kurtką, wzdłuż cienkich nadgarstków wystających z rękawów. „Nowa dziewczyna?” zapytał,
nie zwracając się do nikogo konkretnego. „Zgadza się, wodzu obywatelskim” – zagrzmiał zza rzek.
Scena od centrum regionalnego. Żurawlewa. Artykuł 89. Kradzież mienia państwowego.
Kormukhin skinął głową. Artykuł spodobał mu się. Nie morderca, nie polityczny. Zwykły złodziej.
Z nimi jest łatwiej. Szybciej się psują. „Podnieście głowę” – rozkazał pułkownik.
Ludmiła zamarła. Była sparaliżowana. Mięśnie szyi są sztywne. Khryakov wystąpił naprzód, gotowy do pomocy.
Ale Kormukhin powstrzymał go gestem. On sam chwycił dziewczynę za podbródek. Twardy. Palce w rękawiczkach
wbił się w skórę. Siłą uniósł jej twarz w stronę światła reflektora. Deszcz uderzył Ludmiłę w policzki.
Woda spływała po jej twarzy, mieszając się ze łzami, których nie mogła powstrzymać. Zamknęła oczy.
„Otwórz oczy” – powiedział spokojnie Kormukhin. Otworzyła. Było w nich zwierzęce przerażenie. Uczniowie
rozszerzony do granic możliwości. Oddech jest płytki i przerywany. Pułkownik zaśmiał się z zadowolenia.
Zobaczył, co chciał. Strach. Czysty, destylowany strach. Jeszcze nie zmatowiały
rutyna obozu. To podniecało go bardziej niż gwóźdź. Moc. Możliwość wzięcia
która należy tylko do niego na mocy prawa silnego. Puścił jej podbródek. Wytarłem rękawicę
a połowa kwadratu zdawała się dotykać czegoś brudnego. Chociaż tylko on był tutaj brudny. Gleb.
Kormukhin nie odwrócił się. – Jestem tutaj, towarzyszu pułkowniku.
– Ten – wskazał palcem na Ludmiłę. Ten gest był nieostrożny, zaborczy. W ten sposób wskazują na torbę
z ziemniakami, które trzeba załadować na ciężarówkę. „Umyj to. Oddaj czyste”. Sprawdź u ratownika medycznego
żeby nie było niespodzianek. Rozczesz szyję. Ludmiła zaczęła się zapadać. Moje nogi osłabły. Zosia odebrała
pod łokieć, chroniąc ją przed wpadnięciem w błoto. Jeśli upadnie, kopną cię tutaj.
Za złamanie zasad. Kormukhin już stracił zainteresowanie. Odwrócił się i poszedł dalej
szeregi. Dla niego ten odcinek się skończył. Wybór został dokonany, produkt wybrany. Już rzucił się przez ramię
w podróży. Komni do godziny 23.00. Chryakow uśmiechnął się. Jego twarz, niczym mięsny naleśnik, rozjaśnił się w uśmiechu.
Zbliżył się do Ludmiły. Cuchnął spalinami i surowym mięsem. – Słyszałeś, chłopcze? - warknął.
- "Masz szczęście. Noc spędzisz ciepło. Napij się herbaty u samego właściciela." Złapał ją za ramię.
Palce zacisnęły się jak szczypce. Tkanina groszkowego płaszcza zatrzeszczała. „Wyjdź z szeregu!” - ryknął chorąży.
Ludmiła nie mogła się ruszyć. Jej świadomość została wyłączona. Pozostał tylko refleks.
Zoya Palkina delikatnie pchnęła ją w plecy. „Idź, Luda, idź, inaczej będzie gorzej!” - szepnęła.
W jej głosie pobrzmiewała nuta zagłady. Wiedziała, co o 23:00. oznaczał. Wiedziała
że wracają stamtąd inni. Albo w ogóle nie wrócą. Khryakov przyciągnął dziewczynę do siebie.
Potknęła się, wyleciała z liny i upadła na kolana tuż przed linią w kałuży.
Brudna woda rozpryskała się na wszystkie strony. "Wstawać!" - rozkazał chorąży.
Ludmiła wstała. Brud kapał z jej kolan. Stała samotnie przed pięcioma setkami kobiet,
oddzielony od stada. Wyraźny. Kormukhin zniknął już w ciemności, kierując się w stronę ciepłego biura.
Nie słyszał, jak Chriakow zawiózł nową ofiarę do łaźni. Myślał o nadchodzącym wieczorze,
o butelce koniaku, która czeka na niego w sejfie, o tym, jak miło jest łamać cudzą wolę. Na placu apelowym
i zapadła cisza. Zoya Palkina opiekowała się przyjaciółką wychodząc. Jej pięści zacisnęły się w kieszeniach
ciała Greków, tak że ich paznokcie wbijały się w dłonie. Nic nie mogła zrobić. Teraz. Ale ona pamiętała.
Pamiętała ten czas. 23.00. Pamiętała zadowolone plecy Chriakowa. Pamiętała tę obojętność
z którym pułkownik wybrał żywą osobę jako rzecz. Deszcz stał się intensywniejszy. Strumienie lodu biczowały
na twarzach więźniów, zmywając łzy, których nikt nie odważył się pokazać. Wybór się skończył.
Dźwięk kół ustał 3 dni temu. Ale w głowie Ludmiły Żurawlewej brzmiało to nadal. Rytmiczny
metaliczny brzęk, odliczanie kilometrów od normalnego życia do krawędzi geografii. Zatrzymywać się.
Brzęk rygli na zewnętrznym obwodzie był głośniejszy niż wystrzał. Bramy nie zostały otwarte
aby wpuścić ludzi. Otworzyli, żeby połknąć nową partię biomasy.
Pojazd do transportu więźniów. Woronok wycofał się. Z rury wydechowej wypluła chmurę
niebieski dym prosto w twarze stojących w lustrze. Wewnątrz wąska metalowa komora
ciało Nie było czym oddychać. Wewnątrz śmierdziało moczem, strachem i tanim tytoniem. Ludmiła przycisnęła się do piersi
płócienna torba. Zawiera ostatnie przypomnienie o domu. Para ciepłych skarpetek zrobionych na drutach przez twoją mamę. Kawałek
mydło do prania. Zeszyt. Pióro. Drzwi się otworzyły.
„W drodze do wyjścia!” warknął strażnik. "Jeden po drugim! Skacz! Ręce za plecami!
Ludmiła skoczyła w błoto. Nogi mi się poddały. Po trzech dniach w pociągu i czterech godzinach w pociągu
W trzęsącym się ciele aparat przedsionkowy zawiódł. Upadła na kolana. Uderzenie pałką w ramię. Suchy.
Krótki. Nie dla bólu, dla porządku. „Wstawaj! Biegnijmy!” Przebiegli przez szereg pasterzy. Psy były chętne
ze smyczy, ochlapując się śliną. Ich szczekanie zagłuszało myśli. To był pierwszy etap obróbki. Pozbawienie orientacji.
Człowiek musi zapomnieć, kim jest. Człowiek musi zamienić się w ciało wykonujące polecenia.
Dział kwarantanny. Budynek zbudowany jest z czerwonej cegły, poczerniałej od czasu i wilgoci. Okna są zamknięte
rzęsy. Żaluzje metalowe skierowane ku górze. Nieba nie widać. Tylko szare paski światła.
Pogotowie ratunkowe. Podłoga wyłożona kafelkami pokryta brązowym śluzem. Nie myli się tutaj. Rozsiewali tu brud.
„Zdejmij ubranie!” Polecenie brzmiało nudno. Przy stole siedziała kobieta w białej sukni,
rzucony na wyściełaną kurtkę. Sanitariusz. W zębach papieros, biały markanal. Popiół spadł prosto do
dziennik pokładowy. Nawet nie spojrzała w górę. Ludmiła zamarła. Wstyd. Gorąca fala uderzyła mnie w twarz.
„Zdejmij ubranie!” Tutaj. Przed męskimi strażnikami, którzy stali przy drzwiach i leniwie bawili się kluczami.
– Zablokowało się czy co? Sanitariuszka podniosła głowę. Twarz jest z żółtego pergaminu. Oczy są puste
jak mrożona ryba. "Zdejmij wszystko! Tchórze też! Szybciej! Mój lunch stygnie!"
Drżącymi palcami Ludmiła rozpięła guziki płaszcza. Sukienka upadła na mokrą podłogę.
Połączenie. Bielizna. Trzymała stopę w środku lodowatego przeciągu. Próbowała się zakryć
ręce, pochyl się, zakryj paznokcie. Strażnik przy drzwiach zachichotał. Doceniany. Sanitariusz wstał
był blisko. Poczuła zapach alkoholu i czosnku. Ręce na boki. Otwórz usta.
Drewniana szpatułka wbiła się brutalnie w niebo. Odruch wymiotny. „Czysto! Odwróć się, pochyl się,
rozsuń pośladki!” To był koniec. Koniec Ludmiły Zhuravleevy, kierownika działu domu towarowego,
ukochana żona, uczciwa obywatelka. W tej chwili stoi w upokarzającej pozie przed obojętną kobietą
w brudnej szacie umarła. Jednostka rozliczeniowa pozostaje. Nie w szyję. Dobry. Następny. Jej rzeczy
spiętrzone. "Hej!" — Głos Ludmiły przeszedł w pisk. "Tam jest notatnik. Potrzebuję..." Zamknij się.
Sanitariusz rzucił jej paczkę ubrań rządowych. „Twoje rzeczy są ugotowane na śmierć. Dostaniesz je, kiedy wyjdziesz.
Jeśli wyjdziesz, ubierz się.” Ubrania były wilgotne. Spodnie bawełniane są o trzy rozmiary za duże. Płaszcz w groszki z
czyjeś ramię z plamami oleju opałowego na rękawie. Numer jest wydrukowany z tyłu białą farbą. Farba jest popękana.
Ten numer był noszony przed nią. Może ten, kto go nosił, już nie żyje. Wepchnięto ich do celi.
Kwarantanna. Pokój 4 na 4 metry. Wzdłuż ścian znajdują się dwupoziomowe prycze. Metalowa siatka opadła
prawie na podłogę. Materace są cienkie, nierówne i pokryte brązowymi plamami. W rogu stoi wiadro. Zbiornik bez pokrywy.
Zapach amoniaku szczypał mnie w oczy. Ludmiła ukryła się w odległym kącie. Usiadła na dolnej pryczy,
Podciągnęła nogi i objęła kolana ramionami. Trzęsła się. Zęby szczękały tak głośno, że zdawało się
ten dźwięk słychać na korytarzu. Nie była sama w celi. Na górnym poziomie,
Kobieta leżała ze stopami zwisającymi w wełnianych skarpetkach. Nie można określić wieku.
Twarz sprawia wrażenie wykutej z granitu i jest usiana głębokimi zmarszczkami. Krótka fryzura siwych włosów.
Na lewej dłoni, pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym, wybita jest litera „C”. Na paliczkach znajdują się pierścienie.
Niebieski tusz do rzęs rozmazany pod skórą. To była Alewtina. Mama opiekująca się kwarantanną.
Mieszkała tutaj. Nie w koszarach, ale tutaj, spotykając się z każdym nowym etapem. Filtr. Sita,
przez które przesiewano nowych. Alevtina splunęła łuską nasion na podłogę. Co
Trzęsiesz się, króliczku? Jej głos był ochrypły, zadymiony do szpiku kości. Zamrożone lub sumienie
dręczy. Ludmiła podniosła wzrok. There were tears in them. – To nie moja wina – szepnęła. To była mantra.
Powtórzyła to śledczemu. Do prokuratora. Do prawnika. Do sędziego. A teraz o starym przestępcy.
"To pomyłka. Mój mąż. Jest kierownikiem magazynu. Były braki. Prosił mnie o podpisanie faktur,
Powiedział, że wszystko naprawi. Nie miał czasu.” Alewtina roześmiała się. Śmiech był jak kaszel. Suche szczekanie
dźwięk. „Mąż, to znaczy…”. Z łatwością podskoczyła jak kot. Podszedłem do Ludmiły. Pachniała mocną herbatą.
Chifir. „I nie bój się męża teraz, kiedy jest wolny. Pije wódkę i dotyka innej kobiety”. „Nie waż się!” — Ludmiła
podskoczył. Przebłysk gniewu na sekundę zastąpił strach. „Pisie skargi. Dotrze do Moskwy. Do mnie
zostanie zwolniony. To jest sąd sowiecki. Nie więzi się tu niewinnych ludzi”. Sięgnęła do kieszeni groszkowego płaszcza. Rozumiem
ogryzek ołówka i zmiętą kartkę papieru, którą udało jej się wyrwać z torby,
podczas gdy Felcher nie widział. "Napiszę do prokuratora okręgowego. Już teraz. Tu jest naruszenie za naruszenie.
Transportowano nas jak bydło. Przeszukali mnie bez świadków. Zabrali rzeczy osobiste. Złożę skargę do szefa
kolonii.” Aleftina spojrzała na nią z zainteresowaniem, jak entomolog patrzy na rzadkiego chrząszcza
wpełza prosto w ogień. „Do szefa?” - zapytała matka. „Do właściciela? Tak. Żądam spotkania z szefem. On
oficer. Powinien wiedzieć, że panuje tu chaos. Aleftina pokręciła głową. Podeszła
do okna, przesunęła palcem po kratach. – Jesteś głupia, dziewczyno. – Och, głupio. Odwróciła się gwałtownie. Spójrz
stał się twardy i kłujący. „Słuchaj tutaj. I pamiętaj. Zapomnij o prokuratorze. Prokurator jest daleko. Moskwa nadal
dalej. A co z tajgą? Oto ona. Za ścianą. Nie ma tu władzy sowieckiej. Jest tu właściciel.” Ludmiła
zamarła z ołówkiem w dłoni. „Który właściciel? Pułkownik Kormukhin? On jest tym jedynym.” Aleftina splunęła
na piętrze „Waleryj Pietrowicz. Król i Bóg. Oto jego prawo. Jeśli chce, zlituje się. Jeśli będzie chciał, zgnije. A
Nawet nie myśl o tym, żeby do niego napisać. I nie pisz do prokuratora. „Dlaczego?” – zapytała naiwnie Ludmiła. „Ponieważ każdy
Twój list, każda Twoja skarga wyląduje na jego biurku, zanim listonosz zamknie Twoją torbę.
Cenzura jest fajna. Czy myślisz, że listy lecą stąd jak gołębie? Pieprzyć to. Wszyscy czytają. A kto dużo pisze,
jeździ szybko. Gdzie on idzie? Na miejsce wyrębu, na odległą działkę. Albo do szpitala z zapaleniem płuc,
skąd już je wynoszą najpierw nogami”. Aleftina podeszła blisko i ujęła Ludmiłę za podbródek.
szorstką ręką zbadała swoją twarz, odwróciła się w lewo i prawo. „Twoja twarz jest urocza,
elegancki, miejski. Uchwyty są białe. Czy nie podnosiłeś niczego cięższego od uchwytu?” Ludmiła uciekła. „Nie dotykaj
Ja. „Nie dotknę tego” – uśmiechnęła się matka. - "A oto właściciel. On uwielbia takich ludzi. Świeży, niepokonany,
inteligentny. Mówią, że ma wyjątkowy gust. Smakosz, jego matka. Ludmiła wycofała się pod ścianę.
Zimna cegła chłodziła moje plecy przez wyściełaną kurtkę. O czym ty mówisz?
– A co z tym, że jeśli cię lubi, to nie żyjesz? Aleftina powiedziała to od niechcenia:
jak prognoza pogody. Jest zadowolony. Widoki. Wybór. Przechodzi przez rzędy
wybiera jak klacze na targu. Jeśli palec wskazuje na ciebie, módl się.
„To niemożliwe” – szepnęła Ludmiła. To komunista, oficer. To bestia, ona jej przerwała.
Aleftina. A ta menażeria jest jego osobistym pożywieniem. Skończysz w jego biurze w nocy,
Wrócisz zepsuty. Albo w ogóle nie wrócisz, byłam tu sama... Zoja Palkina
powiedział mi. Ona też była piękna. Napisałem dużo. Szukałem prawdy. Znaleźliśmy ją później.
Tłumaczyli to atakiem serca. W wieku dwudziestu pięciu lat. Ludmiła pokręciła głową. Odmówiła
uważać. Jej świat, zbudowany na szkolnych podręcznikach do historii i filmach o walecznych policjantach,
na wierze w sprawiedliwość, pękała w szwach. Ale on nadal się trzymał. „Kłamiesz. Po prostu mnie pragniesz
zastraszyć. napiszę. Sprawę rozpatrzę.” Usiadła przy szorstkim stole przybitym do podłogi.
Wygładziłam kartkę papieru. Śliniłem się na ołówek. „Do prokuratora okręgowego!” – pisała drżącą ręką.
Litery tańczyły. Aleftina spojrzała na nią ze współczuciem zmieszanym z pogardą. Stary skazaniec
Widziałem setki takich poszukiwaczy prawdy. Oni pierwsi się złamali, spalili jak ćmy,
Ci, którzy przeżyli, to ci, którzy posiwieli, ci, którzy milczeli, ci, którzy wiedzieli, jak połączyć się ze ścianą.
„Pisz, pisz” – powiedziała cicho matka, wspinając się z powrotem na górną pryczę.
"Papier wytrzyma wszystko. Tylko nie mów później, że Cię nie ostrzegałem. Właściciel kocha
kiedy stawiają opór. To go tylko irytuje.” Drzwi podajnika
Małe okienko w drzwiach celi zatrzasnęło się. "Kolacja!" - Preural Balandira.
„Dystrybutor żywności z hazapsluga”. Do podajnika włożono dwie aluminiowe miski. Wewnątrz
szara posypana błotem pośniegowym, kleik z mrożonej kapusty i ości rybnych oraz kawałek chleba,
czarny, lepki, ciężki jak cegła. "Lutowanie!" Ludmiła spojrzała na jedzenie.
Gula urosła mi w gardle. "Jeść!" Aleftina doradziła z góry.
„Będziesz potrzebować siły. Już wkrótce.” „Generale. Nowi rekruci zostaną przedstawieni drużynie.”
Ludmiła odsunęła miskę. Znowu sięgnęła po ołówek.
„Proszę o rozpatrzenie mojej sprawy w drodze nadzoru”. Griffel jest złamany.
Zacisnęła pięść. Wbiła paznokcie w dłoń. Ona to udowodni. Ona się stąd wydostanie.
Jej mąż ją uratuje. System to rozwiąże. Nie może to być centrum kraju
W XX wieku naczelnik zachowywał się jak feudel. To delirium stanu zapalnego
wyobraźnia starego przestępcy. Na korytarzu na zewnątrz rozległy się ciężkie kroki.
„Buty z podkowami”. Klak-klak-klak. Aleftina napięła się na pryczy.
Znała ten spacer. Drzwi celi otworzyły się i na progu stanął strażnik.
Młody chłopak, ale z oczami starego człowieka. „Żurawlewa!” krzyknął,
sprawdzanie papieru. Ludmiła podskoczyła. Serce opadło mi na nogi.
„Ja. Wychodzę. Z rzeczami”. Gdzie? Głos drżał.
"Do koszar. Kwarantanna zakończyła się przed terminem. Nie ma miejsc, trwa nowy etap. Przydzielono cię do
trzeci skład.” Aleftina zwisała. „Na trzecim?” zapytała.
– Do Palkiny? strażnik skinął głową. "Tam".
Matka spojrzała na Ludmiłę długim, twardym spojrzeniem. – No cóż, chodź, poszukiwaczu prawdy.
Trzeci skład to świetna zabawa. Tamtejsze okna wychodzą bezpośrednio na siedzibę główną. Zobaczysz
jak właściciel przychodzi do pracy. Może on też Cię zobaczy?
Ludmiła chwyciła swój pakiet bielizny rządowej. Ukryła niedokończony list na łonie.
„Nie boję się” – powiedziała, mijając Aleftinę. „Ale na próżno” – dobiegł ją dźwięk za plecami.
„Musisz się bać. Strach. Ratuje życie. I nadzieja... Nadzieja zabija tutaj szybciej.
Ludmiła wyszła na korytarz. Drzwi się zatrzasnęły. Żelazny rygiel wsunął się na miejsce z suchym kliknięciem.
Prowadzono ją długimi korytarzami. Żarówki pod sufitem migotały, rzucając drżące cienie. Ściany były
pomalowane do środka na trującą zieleń. Powyżej brudna biel. Pojawił się zapach wybielacza
nie do zniesienia. Wyszli na zewnątrz. Teren parady Ogromna przestrzeń ogrodzona drutem kolczastym
drut. Na obwodzie znajdują się wieże. Czarne sylwetki ochroniarzy z karabinami maszynowymi. Wiatr uderzył mnie w twarz.
Mokry śnieg szczypał mnie w oczy. Ludmiła wzięła głęboki oddech. Powietrze było zimne, ale świeże. po
wydawało się to słodkie dla stęchłego ducha kwarantanny. Myślała, że ​​nie jest tak źle. Została przeniesiona do
skład. Więc będzie praca. Będą ludzie. Będzie mogła wysłać list. Nie wiedziała
że ten wiatr wieje z północy. Od strony tajgi, gdzie nie ma żadnych praw.
Nie wiedziała, że ​​trzy dni później, właśnie na tym placu apelowym, spotka wzrok tego jedynego
którego Olevtina nazywała właścicielem. Szła za strażnikiem, przeskakując kałuże i przeciskając się
do sedna pisma do prokuratora, w którym zapadł wyrok śmierci. Naiwny, czysty, skazany na zagładę.
Klucze zabrzęczały w kieszeni strażnika. Otworzył bramę lokalnej strefy trzeciego oddziału.
"Proszę wejść!" – wymamrotał. - „Twoja prycza jest druga od okna. I pamiętaj, nowa dziewczyno,
ciszej niż woda pod trawą. Bohaterowie tu nie mieszkają. Ludmiła przekroczyła próg koszar. Sto oczu
patrzył na nią z ciemności. Oczy, w których nie było nic poza zmęczeniem i złością. Wśród nich
widziała jedną twarz. Twarz kobiety, która patrzyła na nią nie ze złością, ale z przerażeniem. To
była Zoya Palkina. Ten sam, o którym mówiła Olevtina. Zoya wiedziała, co oznacza ten wygląd
taki jasny, taki obcy ptak w ich kurniku. Zbliżała się selekcja, mechanizm został uruchomiony,
naoliwiony I nie można było go zatrzymać. Październik 1982. Kalendarz na ścianie biura jest zamrożony
siódmego. Dzień Konstytucji Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
Czerwona data to święto. Ale tutaj, za podwójnym drutem kolczastym,
kalendarze nie miały mocy. Tutaj czas mierzono nie dniami tygodnia, ale liczbą
wyciąć metry sześcienne lasu. I tempo produkcji. Walery Kormukhin stał przy oknie. Szkło było
pochmurne, niemyte od zeszłej wiosny. Przez błoto widać było plac apelowy, zalany deszczem i szarymi groszkami,
czołgając się w stronę strefy przemysłowej. Nienawidził tego miejsca. 3 miesiące temu miał na sobie ceremonialną marynarkę w Moskwie.
Chodziłem po dywanach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Metyl do centrali. Powiedziano mu
błyskotliwą karierę. Inteligentny, wykonawczy. Z poprawną formą. Jeden błąd. Jedna pijacka bójka
w praskiej restauracji z synem ważnego urzędnika z Komitetu Centralnego Partii. I oto on.
Więzienna kolonia pracy nr 13. Dzika tajga. Najbliższe centrum regionalne. O czwartej
jazda po zniszczonych drogach gruntowych. To był link. Honorowy z zachowaniem stopnia i stażu pracy,
ale link. Kormukhin przesunął dłonią po parapecie. Na palcach została mi czarna sadza. Jest zniesmaczony
wytarł dłoń o nogawkę spodni. Urząd odziedziczył po swoim poprzedniku, który ze względu na stan zdrowia został spisany na straty.
zdrowie. Wątroba nie mogła znieść miejscowej nudy. Wystrój jest spartański. Bezpieczny, pomalowany na kolor szary
emalia. Stół nakryty zielonym obrusem, w trzech miejscach spalony papierosami. Portret Leonida i
Twarz Breżniewa zwisała lekko krzywo. Sekretarz Generalny patrzył ze ściany z ojcowskim zezem,
ale Kormukhinowi wydawało się, że starzec kpi. Na stole stała otwarta butelka Stolicznej i puszka
ogórki kiszone. Pokrywa leżała na podłodze. W biurze było tak dymiło, że aż bolały mnie oczy.
Przy bocznym stoliku siedziały dwie osoby. Mistrzowie życia lokalnego wycieku. Pierwszym z nich jest reżyser
zakład pozyskiwania drewna. Ciężki, z twarzą w kolorze surowego mięsa. Jego kurtka pękała w szwach.
Krawat został przerzucony na jedną stronę. Drugi to szef komendy rejonowej policji. Suchy, żółć,
ze zmiennymi oczami. „Ty, Valera, nie martw się” – zagrzmiał dyrektor zakładu, nalewając wódkę
fasetowane szkło aż po samą krawędź. Ciecz bulgotała gęsto i lepko. „Moskwa jest daleko, panuje tam gwar
intrygi, kontrole. A oto wola. Wrzucił szklankę do gardła, nawet się nie wzdrygając. chrupiące
ogórek Solanka spłynęła mu po brodzie i kapała na klapę marynarki. „Co to do cholery jest za wola?” – wymamrotał.
Kormukhin. Nadal stał tyłem do gości. „To jest więzienie. Jestem tu tylko więźniem
Tylko mój termin jest nieokreślony. I lepsze lutowanie.” „Myli się pan, kapitanie” – wtrącił się policjant. On
Kazbek obracał w palcach papierosa, krusząc tytoń na stół. "Nie jesteś tutaj więźniem. Jesteś tutaj królem."
Kormukhin odwrócił się gwałtownie. „Jestem oficerem sowieckim, muszę narzucać socjalizm
legalność. A tu proszę... To bałagan. Ogrodzenia są zgniłe. Dokumentacja prowadzona ołówkiem.”
Goście spojrzeli po sobie. Dyrektor zakładu zacisnął pięści i roześmiał się. Śmiech był ciężki, gardłowy.
"Prawny?" zapytał. „Valera, mój chłopcze, wyjrzyj przez okno, co widzisz?
Taigu. To wszystko. Tajga. Przez setki kilometrów. Nie dusze. Tylko niedźwiedzie i uciekinierzy. Ma swoje własne prawa.”
Geografia dyktuje zasady. Wstał ciężko, podszedł do Kormukhina i położył na nim ciężką rękę.
na ramieniu. Dyrektor cuchnął dymem, cebulą i starym potem. „Pamiętaj, szefie, takie jest prawo
tajga, a prokuratorem jest niedźwiedź. Daj nam plan, a Moskwa będzie cię nosić w ramionach. Kraj potrzebuje lasów.
Jak zdobyć ten las, czyimi rękami i jakim kosztem? Nikogo to nie obchodzi. Czy chcesz wrócić do
kapitał? Daj nam 120 procent wydajności. Za trzy lata wyjedziesz jako pułkownik z rozkazem.
Kormukhin wzruszył ramionami, odrzucając rękę. „Przywrócę tu porządek. Zgodnie ze statutem.”
– Przepisy dotyczą musztry – uśmiechnął się policjant. „Ale w przypadku tego kontyngentu potrzebujemy czegoś innego.
Trzeba je złamać. Trzymaj go w pięści. Aby bali się oddychać bez Twojej zgody. Nie jesteś dla nich
obywatel, szef. Jesteś ich panem. Bóg. Sędzia. Kat”. Rozległo się pukanie do drzwi. Rozległo się pukanie
specjalne. Delikatny, ale trwały. Dwa krótkie ciosy, przerwa, jeden długi. „Wejdź!” szczeknął.
Kormukhin, ciesząc się z możliwości przerwania rozmowy. Drzwi lekko się otworzyły. Do biura wpadła głowa
chorąży Gleb Chryakow. Był wtedy jeszcze szczuplejszy niż dwa lata później. Twarz nie jest aż tak opuchnięta
ale oczy są takie same. Mały, wodnisty, wyrazisty. Oczy ryby żyjącej na dużych obszarach
głębokość. – Pozwolenie, towarzyszu kapitanie? Głos Chriakowa był cichy i insynuujący. Poślizgnął się
do środka, zamykając za sobą drzwi. W rękach trzymał piersiówkę wojskową i zawiniątko z naoliwionego papieru.
„Ach, Glebuszka!” Dyrektor zakładu ożywił się. „Nasze strzały dojrzały wszędzie. Co przyniosłeś?
„Smalec” – zameldował Chryakow. „Domowe, z czosnkiem. I alkohol. Medyczny. Czysty jak łza samolotu.”
„No cóż, taka jest umowa!” Policjant zatarł ręce. "Chodźcie, chłopaki. W drodze. Czas jechać. Droga była zła.
UAZ nie może przejechać. Wypili szybko. Po cichu.” Kormukhin pił jak wszyscy. Wódki już nie ma
Wziąłem, tylko w uszach szumiało i śmierć stała się trochę wyraźniejsza, bardziej kontrastowa. Goście wyszli
pół godziny. Zostawili po sobie górę niedopałków, kałuże rozlanego alkoholu i uczucie lepkiego błota,
które chciałam zmyć. Kormukhin został sam. Usiadł na krześle. Substytut skóry zaskrzypiał pod nim.
W głowie mi szumiało. Rozpiął górny guzik marynarki. Poluzował krawat. W rogu biura,
przy sejfie Chryakow nadal stał. Nie odszedł z innymi. Chorąży wycierał się
stosy z brudną szmatą i ułożyły je w odpowiedniej kolejności. „Czego chcesz, Chriakow?” – zapytał zmęczony Kormukhin.
"Iść spać." Światła zgasły dwie godziny temu. Chorąży przestał pocierać szybę. Zajął się czymś nowym
do szefa. Ledwo zauważalny uśmiech igrał na jego ustach. „Niemiły, kompetentny”. „Jesteś sam,
Walerij Pietrowicz” – powiedział. Nie pytał, stwierdził. „Nie twoja sprawa”. To sprawa rządu
Chryakow zrobił krok w stronę stołu. „Jesteś młodym, zdrowym mężczyzną, twoja krew jest gorąca, a twoja żona pozostaje w Moskwie.
Ciężko jest mężczyźnie bez uczucia kobiety. Ten człowiek szaleje. Kormukhin zmarszczył brwi. „Co sugerujesz?
Chorąży? Czy zapominasz o sobie? „Nie ma mowy. Zależy mi.” Poprzedni szef niech spoczywa w niebie,
Na początku też byłam nieśmiała. Zakrył się statutem. I wtedy zrozumiałem. "To my tu jesteśmy siłą. Tutaj decydujemy o wszystkim."
Chryakow podszedł do drzwi, przekręcił klucz w zamku i sprawdził, czy są zamknięte. Potem otworzył je ponownie
Wyjrzał na korytarz i zagwizdał cicho jak ptak. – Wejdź – rozkazał w ciemność korytarza.
Dziewczynę wepchnięto do biura. Potknęła się o nogę i ledwo udało jej się utrzymać na nogach. Z wyglądu - nie więcej
dwadzieścia. Wymizerowana twarz – szare cienie pod oczami. Szata rządowa wisiała na niej jak torba.
Spod warkocza wysunął się kosmyk blond włosów. Trzęsła się. Cały się trzęsę jak jesienny liść
na wietrze. Dłonie zgniotły brzeg szaty. Nogi w szorstkich brezentowych butach wyglądały nienaturalnie
palce zwrócone do wewnątrz. Kormukhin powoli wstał. „Co to jest?” Jego głos brzmiał ochryple.
„To prezent” – powiedział po prostu Chryakow na cześć objęcia urzędu. Nowy artykuł - kradzież
własność socjalistyczna. „Sprzedawczyni. Czysta. Smirnoe.” Sprawdziłem. Dziewczyna spojrzała w górę.
Nie było w nich modlitwy. Było w nich zwierzęce, paraliżujące przerażenie. Zobaczyła przed sobą
oficer. Zobaczyła ramiączka. Moc. Siły, która w każdej chwili może ją zmiażdżyć.
„Zabierzcie mnie” – powiedział Kormukhin. Poczuł suchość w gardle. Serce uderzyło mnie w żebro.
„Raz, dwa, trzy”. „Po co go zabierać?” Chryakow był zaskoczony. „Nikt się nie dowie, będę stał na straży”.
"Mam dziennik wizyt. Napiszmy. Wezwanie na przesłuchanie." "To codzienność. Każdy to robi. Jesteś właścicielem?
- „Waleryj Pietrowicz. Masz rację. Chorąży popchnął dziewczynę w stronę stołu. Nie stawiała oporu.
Była załamana jeszcze zanim tu weszła. System złamał ją na scenie. W karantynie. А Левтина
a pozostali już wyjaśnili jej zasady. Khryakov mrugnął do szefa. «Гадко. Salchno».
„Odpoczywaj, towarzyszu kapitanie. Złagodź stres. Tajga. Prawo”. Он вышел. Drzwi zamknęły się cicho
prawie cicho. W biurze panowała cisza. Słychać było tylko tykanie zegara ściennego
plastikowa obudowa. I jak ciężko dziewczyna oddycha gwizdkiem. Kormukhin spojrzał na nią. On
powinien był teraz wezwać konwój, wysłać ją do koszar, napisać raport o przekroczeniu Chryakowa
uprawnienia, do usunięcia chorążego ze służby. To byłoby słuszne. Byłoby to legalne
według sumienia. Spojrzał na jej cienką szyję, na pulsującą żyłę pod bladą skórą,
na drżących palcach. Alkohol wrzał we krwi, domagając się uwolnienia. Niechęć do Moskwy
do niesprawiedliwości wygnania, do przeklętej tajgi. Wszystko to zmieszało się w gorącą, ciemną bryłę w moim żołądku.
„On jest władzą” – powiedziano mu. Pozwolono mu. „Tu nie ma prokuratora”.
Dziewczyna płakała. Cichy. Ledwo słyszalne. Ten dźwięk stał się wyzwalaczem. Kormukhin ominął
stół Poruszał się powoli, jak we śnie. Nogi mi się trzęsły, ale szłam pewnie. Podszedł
do drzwi. Jego dłoń spoczywała na zimnym metalu klucza wystającego z dziurki od klucza. Sekunda wahania.
Pamiętał twarz swojej matki. Przypomniałem sobie przysięgę. „Jestem obywatelem Związku Socjalistycznego ZSRR
Republiki.” I wtedy przypomniał sobie drwiące spojrzenie syna urzędnika KC w praskiej restauracji.
Przypomniały mi się słowa dyrektora zakładu. „Jesteś dla nich bogiem”. Bogom wolno wszystko. Palce się zacisnęły
kluczowa głowa. Kliknij, obróć, kliknij, drugi obrót. Zamek zamknięty. Metalowy język wszedł w przełęcz,
odcinając biuro od reszty świata. Odcięcie Walerego Kormukhina od człowieka, do którego należał
pięć minut temu. Powoli odwrócił się do dziewczyny. Cofnęła się, oparła się plecami
bezpieczny na zimno. Nie miała dokąd uciec. Kormukhin podszedł do przełącznika i nacisnął go.
Górne światło zgasło. Pozostała tylko lampa stołowa. Zielony abażur rzucał złowieszcze cienie.
Światło padało na twarz głowy kolonii od dołu do góry. W tej chwili, w półmroku dusznego biura
nastąpiła transformacja. Rysy twarzy były zniekształcone. Usta wykrzywiły się w uśmiechu, który nie sięgał oczu.
Oczy zamieniły się w czarne dziury. Było to takie samo wyrażenie, jakie śledczy Demov widziałby dwa razy
lata później na twarzy trupa z kulą w głowie. Maska absolutnego permisywizmu.
Znak Bestii. Odpiął pasek. Ciężka klamra z gwiazdą brzęknęła i uderzyła o stół.
Dziewczyna zamknęła oczy. Łza spłynęła po moim policzku. Kormukhin zrobił krok do przodu. On
zaakceptował zasady gry. Tajga to zaakceptowała. Teraz to on był mistrzem.
[muzyka]